Alan Wake

Ο Alan επιτέλους ξύπνησε και μαζί του φέρνει ένα κορυφαίο ψυχολογικό θρίλερ

Το γεγονός ότι τα τελευταία χρόνια η βιομηχανία ρίχνει τα βάρη της προς το multiplayer και τα βιντεοπαιχνίδια έχουν την τάση να μετατρέπονται, ολοένα και περισσότερο, σε ένα πολυχώρο συνάντησης χιλιάδων ανθρώπων, είναι κάτι το οποίο μας ανησυχεί. Η μαγεία του single-player, τείνει να χάσει τα κάλλη της και η μαζικοποίηση πολλών εμπειριών ταυτοχρόνως, τραυματίζει το μέσο -ή έστω εμάς που το αγαπάμε. Άλλωστε, δεν το αρνηθήκαμε και ούτε πρόκειται να το κάνουμε ποτέ. Ήμασταν, είμαστε και θα είμαστε υπέρ του μοναχικού gaming ή αν προτιμάτε, υπέρ του single-player. Όταν λοιπόν ερχόμαστε σε επαφή με μία αμιγώς μοναχική εμπειρία, που ως κύριο συστατικό έχει την αφήγηση μίας ιστορίας, ένα χαμόγελο έρχεται να χαραχτεί στα πρόσωπά μας και να μείνει εκεί, ανεξαρτήτως του τελικού αποτελέσματος.

Μέσα στον απέραντο multiplayer ωκεανό τον οποίο διασχίζουμε, ευτυχώς υπάρχει και στεριά που μπορεί να μας ανακουφίσει, τουλάχιστον προσωρινά. Η Remedy Entertainment, μετά από χρόνια αβάσταχτης αναμονής, παραδίδει τη δική της “στεριά” στο πρόβλημα, παρόλο που τις πήρε πέντε χρόνια και κάτι για να την εμφανίσει. Απανταχού gamers, σας ενημερώνουμε πως το Alan Wake είναι εδώ. Ο Alan επιτέλους ξύπνησε!

Για την ιστορία, να αναφέρουμε πως η Remedy Entertainment είναι μία εταιρία που εδρεύει στο Έσποο της Φινλανδίας και στο παρελθόν έχει εργαστεί πάνω στα Max Payne και Max Payne 2, κάτι που κάνει το βιογραφικό της, το λιγότερο, χρυσό. Το Alan Wake βρίσκεται υπό ανάπτυξη τα τελευταία πέντε χρόνια και όπως δηλώνουν οι ίδιοι οι δημιουργοί του, έχει περάσει από σαράντα κύματα και ραγδαίες αλλαγές -μάλιστα για έξι περίπου μήνες, ο τίτλος είχε πάρει open-world μορφή. Άραγε αυτή η πολύχρονη ανάπτυξή, εν τέλει βοήθησε ή χαντάκωσε τον τίτλο;

“Alan Wake” – Σε(μι)νάριο

Ο παίκτης παίρνει το ρόλο ενός διάσημου συγγραφέα της Νέας Υόρκης, ονόματι “Alan Wake” -ακόμη ένα παιχνίδι της Remedy, που δανείζεται τον τίτλο του από το όνομα του πρωταγωνιστή. Οι ιστορίες τρόμου και μυστηρίου του Wake έχουν γνωρίζει τεράστια επιτυχία και ο ίδιος νιώθει πως βρίσκεται στο ζενίθ της καριέρας του. Κάποια στιγμή όμως, ο εσωτερικός του κόσμος αρχίζει και κλονίζεται, εμποδίζοντάς τον να ολοκληρώσει τη τρέχουσα δημιουργία του.

Λόγω αυτού του γεγονότος, αποφασίζουν από κοινού με τη σύζυγό του Alice, να αποδράσουν για λίγο στο Bright Falls, μία πανέμορφη μικρή κωμόπολη στο βορειοδυτικό τμήμα των Ηνωμένων Πολιτειών, ώστε να αποβάλουν τα άγχη και το στρες της καθημερινότητας. Ήταν το ιδανικό μέρος, που θα βοηθούσε τον Alan να βρει και πάλι τον παλιό, καλό του εαυτό. Τα πράγματα όμως πήραν μία άσχημη τροπή, με την Alice να εξαφανίζεται μυστηριωδώς μέσα στο σκοτάδι της νύχτας. Σε μία απεγνωσμένη προσπάθεια για να τη βρει, ο Alan καταδιώκεται από τη σκοτεινή δύναμη που τον κυριεύει και κάνει την παραμονή του στην όμορφη εξοχή, μία κολασμένη πραγματικότητα.

Ένα πολύ ενδιαφέρον χαρακτηριστικό, που βοηθάει το κουβάρι της ιστορίας να ξετυλιχτεί, είναι οι διάσπαρτες σελίδες του σεναρίου που έχει γράψει ήδη ο Alan και το βλέπει να παίρνει σάρκα και οστά μπροστά στα μάτια του. Τις σελίδες αυτές, τις βρίσκει μία-μία μέσα στο παιχνίδι και πολλές φορές προμηνύουν έναν κίνδυνο που επρόκειτο να ακολουθήσει, ενώ άλλες απλά επιβεβαιώνουν ορισμένες καταστάσεις. Μακάρι να μπορούσαμε να γράψουμε περισσότερα, αλλά φοβόμαστε ότι θα φανερώσουμε πράγματα που πολλοί από εσάς δε θα ήθελαν να μάθουν.

{PAGE_BREAK}

Για τους βιαστικούς που θα βγάλουν εύκολα συμπεράσματα διαβάζοντας τα παραπάνω, να ξεκαθαρίσουμε ότι το σενάριο δεν είναι τόσο απλό και τόσο κλισέ όσο δείχνει. Κρύβει ένα απύθμενο βάθος και ανατρεπτικές εξελίξεις, που δεν μας επιτρέπεται να τις αναλύσουμε στο παρόν κείμενο. Στο σύνολό του, η ιστορία του Alan Wake, είναι υπόδειγμα γραφής και παρουσιάζει ορισμένες αριστουργηματικές ιδέες στον τρόπο που εξελίσσεται. Κρατάει τον παίκτη σε αγωνία μέχρι το τέλος, δεν του προσφέρει όλα τα στοιχεία έτοιμα στο πιάτο και παροτρύνει τη φαντασία του να οργιάζει. Να σημειωθεί ότι ο τίτλος χωρίζεται σε έξι επεισόδια, διάρκειας περίπου δύο ωρών, έκαστο. Τα επεισόδια έχουν συνοχή και “cliffhanger” ύφος, που στο τέλος τους, αφήνουν τον παίκτη “πνιγμένο” στην αγωνία. Πολλοί θα αναρωτηθούν, αν και το τέλος του έκτου επεισοδίου είναι τόσο απότομο, ωστόσο θα ήταν προτιμότερο να αφήσουμε τον καθένα από εσάς να το ανακαλύψει. Εμείς περιμένουμε με την ίδια αγωνία τα επιπρόσθετα επεισόδια που θα ακολουθήσουν. Και ο νοών νοείτω…

Λογική και παράνοια, φως και σκοτάδι, ζωή και θάνατος είναι μερικές αντιθέσεις που χάνουν την σαφήνεια τους σε αυτόν το σκοτεινό εφιάλτη. Είναι σχέσεις που στο παρελθόν, μεγάλοι δημιουργοί, ενστερνίστηκαν και πάντρεψαν με το δικό τους μοναδικό τρόπο. Όχι απλά δεν κρύβονται οι επιρροές από συγγραφείς και σκηνοθέτες, αλλά επιδιώκεται η φανέρωσή τους καθ’ όλη τη διάρκειά του παιχνιδιού. Δεν ήταν λίγες οι φορές που έγιναν αναφορές σε ανθρώπους όπως ο Stephen King, ο David Lynch ή ακόμη και ο Alfred Hitchcock, ενώ δεκάδες άλλα δημοφιλή ονόματα, ταινίες, σειρές, βιβλία, ποιήματα πέρασαν από την οθόνη. Αδιαμφισβήτητα το Alan Wake είναι ένας φόρος τιμής σε όλους αυτούς τους ανθρώπους, που καθιέρωσαν και επαναπροσδιόρισαν το genre του τρόμου, του μυστηρίου και των θρίλερ γενικότερα.

“…φέγγε μου να περπατώ” – Gameplay

Όσον αφορά το gameplay, οι άνθρωποι της Remedy κατάφεραν να βρουν τη χρυσή τομή ανάμεσα σε τρεις διαφορετικές κατηγορίες -τρόμος, δράση, περιπέτεια- με τη ζυγαριά να γέρνει σαφέστατα προς το στοιχείου του τρόμου. Νομίζουμε όμως πως ο όρος που του δίνουν οι δημιουργοί του, δηλαδή ψυχολογικό θρίλερ,  του πηγαίνει “γάντι”. Η ραχοκοκαλιά του gameplay στο Alan Wake, είναι ο διαρκής πόλεμος ανάμεσα στο φως και το σκοτάδι. Ο Alan σε συνθήκες ημέρας, είναι ασφαλής, ενώ τη νύχτα έρχεται αντιμέτωπος με τις σκοτεινές οντότητες ονόματι “Taken”, οι οποίοι όμως γίνονται τρωτοί από τα όπλα που έχει διαθέσιμα ο πρωταγωνιστής (περίστροφα, καραμπίνες, τουφέκια), μόνο αφότου διαλυθεί η σκοτεινή ασπίδα που τους περιβάλει. Για να καταστραφεί η ασπίδα αυτή, πρέπει οι αντίπαλοι να εκτεθούν σε δυνατό φως.

Το φως, μπορεί να προέρχεται από το φακό που κρατάει ο Alan σε όλες τις νυχτερινές του περιηγήσεις ή από οποιαδήποτε άλλη πηγή φωτός (χειροβομβίδες κρότου λάμψης, φωτοβολίδες έκτατης ανάγκης κλπ). Τα σημεία με έντονο φως όμως, είναι για τον πρωταγωνιστή και μία λύτρωση, καθώς κάθε λάμπα, εκτός από καθορισμένο checkpoint, συμβάλει και στην ανάκτηση των δυνάμεών του.

Το Alan Wake βαδίζει σε εξολοκλήρου γραμμικά μονοπάτια, κάτι που κατά την άποψή μας, ήταν και το πλέον κατάλληλο για τον τίτλο, μιας και δεν αφήνει τον παίκτη να παρεκκλίνει από τον κεντρικό στόχο, τον βομβαρδίζει με πληροφορίες και γενικότερα ελέγχει την όλη εμπειρία. Η συνηθέστερη ασχολία του παίκτη θα είναι η προσέγγιση μιας περιοχής στόχου, όπως ένα βενζινάδικο στο βάθος ενός μακρινού λόφου ή μιας καμπίνας στην απέναντι όχθη της λίμνης. Χωρίς ίχνος loadings και δίχως να γίνεται εύκολα αντιληπτό, ο παίκτης θα διανύσει τεράστιες αποστάσεις για να φτάσει στον προορισμό του. Θα λέγαμε ότι κάθε φορά ο Alan θέτει τον εαυτό του σε έναν ατελείωτο Γολγοθά, που τον φέρνει αντιμέτωπο με σκοτεινές παρουσίες, γρίφους και παγίδες. Κάτι που θα θέλαμε να λείπει από παιχνίδι, είναι η σκηνές περιήγησης με το αυτοκίνητο, οι οποίες ευτυχώς μετριούνται στα δάχτυλα του ενός χεριού και διαρκούν ελάχιστα.

{PAGE_BREAK}

Στο shooting μέρος, το Alan Wake δε ξεκινάει καμία επανάσταση, ωστόσο καταφέρνει να είναι απολαυστικό και, κυρίως, απροβλημάτιστο. Η εξόντωση των αντιπάλων, με τις γνωστές για τη Remedy, “slow motion” τακτικές αγγίζουν σημεία εθισμού, ενώ ευχάριστη έκπληξη αποτελεί η δυνατότητα αποφυγής των χτυπημάτων από τους Taken, με “κινηματογραφική” άνεση. Η κάμερα, λίγο μακριά κατά την περιήγηση και πάνω από τον ώμο κατά τη στόχευση, παρουσιάσει μία ομαλότητα που ελάχιστα παιχνίδια έχουν επιτύχει. Το ρόλο του pointer στην οθόνη παίρνει η δέσμη φωτός του φακού (μόνο τη νύχτα), η οποία δυναμώνει κατά τη στόχευση. Μπαταρίες για το φακό, καθώς και πυρομαχικά, βρίσκονται διάσπαρτα στα επίπεδα -όχι, οι Taken δεν αφήνουν πίσω τους πυρομαχικά. Επίσης, το παιχνίδι είναι γεμάτο από collectables, τα οποία είναι σε θέση να του δώσουν υψηλό replayability. Σε γενικές γραμμές, το gameplay χωρίς να καινοτομεί, στέκεται επάξια στο ύψος των περιστάσεων.

“Καλώς ήρθατε στο Bright Falls” – Σχεδιασμός

Εκεί όμως που οι Φιλανδοί παραδίδουν σεμινάρια, είναι στην απόδοση της ατμόσφαιρας και το Alan Wake είναι ένα από τα πιο ατμοσφαιρικά παιχνίδια των τελευταίων χρόνων. Η μεταφορά των φυσικών τοπίων της βόρειας Αμερικής, έχει μεταφερθεί με αριστουργηματική ακρίβεια. Εκατομμύρια κωνοφόρα δέντρα, ντύνουν το τοπίο γύρω από τη λίμνη του Bright Falls, ενώ αιχμηρές βραχώδης πλαγιές σκίζουν τους ορίζοντες και φιλοξενούν απότομους και ζωηρούς καταρράκτες. Τα κτήρια, “αλά Twin Peaks” αισθητικής, συνδυάζουν το ξύλο με την πέτρα, τα αλιευτικά, αγκυροβολημένα στα δεκάδες μικρά λιμανάκια της λίμνης, δίνουν και αυτά τη δική τους πινελιά στο γραφικό τοπίο.

Όταν όμως πέφτει η νύχτα το σκηνικό αλλάζει δραματικά και το τοπίο μετατρέπεται σε έναν αφιλόξενο εφιάλτη. Τα πανέμορφα δέντρα της ημέρας, μεταμφιέζονται σε λεπτούς γίγαντες που παρακολουθούν καμαρωτοί μέσα στο σκοτάδι. Οι φυλλωσιές παίζουν αναπάντεχα παιχνίδια με το φως του φεγγαριού, τα κλαδιά χορεύουν στους ρυθμούς του ανέμου, παράγοντας τους πιο ανατριχιαστικούς θορύβους. Η ομίχλη κατά τόπους, δίνει ένα γκρίζο μοτίβο και κρατάει μυστικά τα επόμενα δεκάδες μέτρα. Μαύρα κοράκια υπό το ρόλο των άγρυπνων φρουρών, εποπτεύουν το έδαφος και καρφώνουν με το βλέμμα τους κάθε τι που κινείται. Κάθε πηγή φωτός, αποτελεί μία μικρή όαση μέσα στο απέραντο σκοτάδι. Εν ολίγοις, το Alan Wake διαδραματίζεται σε ένα από τα ομορφότερα, αλλά συγχρόνως, και τρομακτικότερα τοπία που έχουμε συναντήσει σε παιχνίδι.

“540p>1080p” – Τεχνικός τομέας

Πολλά λέγονται και γράφονται για τον τεχνικό τομέα του Alan Wake, οπότε θα αρχίσουμε με το εξής: ο τίτλος, τουλάχιστον οπτικά, είναι χάρμα οφθαλμών και σίγουρα αποτελεί επίτευγμα για την κονσόλα της Microsoft. Μάλιστα, ο τίτλος παρουσιάζει πράγματα που για πρώτη φορά συναντάμε στο μέσο. Πρώτο και καλύτερο είναι ο φωτισμός, που παρόμοιος δεν υπάρχει σε κανένα παιχνίδι του σήμερα. Όλα τα εφέ φωτισμού και σκίασης πραγματοποιούνται σε πραγματικό -πραγματικό όμως- χρόνο, αγγίζοντας στην κυριολεξία εξωπραγματικά επίπεδα. Κάθε αντικείμενο -και τονίζουμε τη λέξη “κάθε”- αντιδράει αληθοφανέστατα στο φως, δημιουργώντας δική του σκιά.

Τα volumetric effects του νερού, της ομίχλης και του καπνού κάνουν άλματα μπροστά, ενώ σοκ προκαλούν στιγμές -όπως αυτή της ρίψης μιας φωτοβολίδας μέσα σε πυκνή βλάστηση- όπου στην οθόνη εξελίσσεται ένα πανδαιμόνιο φωτός, σκιών και καπνού, με τη μηχανή γραφικών να τα διαχειρίζεται με χαρακτηριστική ευκολία. Το draw distance έχει εμβέλεια μερικών…χιλιομέτρων, αν και σε μερικές στιγμές δίνει την εντύπωση ότι “κλέβει”, αναπαριστώντας ομίχλη ή υγρασία, που δικαιολογείται, εν μέρη, από το κρύο της αυγής πάνω από τη λίμνη. Η λέξη “Havok” αρκεί για να περιγράψει με ακρίβεια την ποιότητα των physics και θεωρούμε πως είναι άσκοπο να επεκταθούμε περισσότερο.

{PAGE_BREAK}

Προφανέστατα η Remedy, για να μπορέσει να παραδώσει ένα τέτοιο οπτικό σύνολο έπρεπε να συμβιβαστεί με το hardware της κονσόλας -το οποίο καλώς ή κακώς μετράει πέντε χρόνιας ζωής. Έτσι λοιπόν, ο τίτλος τρέχει στη native ανάλυση των 960×540 pixels. Η αύξηση της ανάλυσης σε επίπεδα HD (δηλαδή σε αναλύσεις των 720p, 1080i και 1080p), πραγματοποιείται αυτόματα από τη μέθοδο up-scaling της κονσόλας. Ο ρυθμός ανανέωσης της οθόνης, πέρα από ελάχιστες εξαιρέσεις, παραμένει σταθερός στα 30 καρέ ανά δευτερόλεπτο. Η “χαμηλή” ανάλυση σώζεται, τόσο από το 4x multi-sampling anti-aliasing, όσο και από τεχνικές θολώματος (blur) effect) κατά την κίνηση, με αποτέλεσμα να καλύπτονται οι όποιες ατέλειες που ενδεχομένως να προέκυπταν. Το μοναδικό πρόβλημα που αντιμετωπίζει το Alan Wake είναι το συχνό tearing της οθόνης, σε κλειστούς κυρίως χώρους, ωστόσο δεν είναι τόσο ενοχλητικό όσο σε άλλα παιχνίδια (βλ. Resident Evil 5). Παρά τους συμβιβασμούς του, ο τίτλος είναι από τους ομορφότερους της γενιάς αυτής. Σε τελική ανάλυση, πρέπει να κοιτάμε το δάσος και όχι το δέντρο…

Το πεντάγραμμο του Alan Wake είναι πλούσιο και πολλές φορές εκπλήσσει με τις επιλογές που έγιναν. Τα licensed μουσικά κομμάτια, που δένουν με τo country ύφος της περιοχής, συνδυάζονται εξαιρετικά με το υπόλοιπο soundtrack. Οι ambient ήχοι της νύχτας προσθέτουν πολλούς πόντους στην επίτευξη της ατμόσφαιρας και ανεβάζουν στα ύψη την ένταση των δυνατών σκηνών. Οι περιβαλλοντολογικοί ήχοι του δάσους και γενικότερα του φυσικού στοιχείου, αναπαράγονται με εξαιρετική λεπτομέρεια και κάνουν το Alan Wake έναν από τους τίτλους που “φωνάζουν” να παιχτούν σε πολυκάναλο ηχοσύστημα.

Οι ηθοποιοί που δανείζουν τις φωνές τους, μπαίνουν στο πετσί του ρόλου τους και οι ερμηνείες τους δίνουν χαρακτήρα στους πρωταγωνιστές. Δεδομένου ότι στο μεγαλύτερο μέρος του παιχνιδιού ο Alan Wake ακούγεται ως αφηγητής της ιστορίας, η φωνή του έχει μία ψυχρή, άψυχη χροιά, κάτι που έρχεται πολλές φορές σε αντίθεση με το δράμα και το συναίσθημα πολλών στιγμών. Το lip-sync θα μπορούσε να είναι καλύτερο, καθώς και οι εκφράσεις των προσώπων των χαρακτήρων -αν και για το δεύτερο, ετοιμάζεται ήδη κάποιο patch.

{VIDEO_1}

“Επιτέλους, ξύπνησε!” – Συνοψίζοντας

Τελικώς άξιζε όλη αυτή η πολύχρονη αναμονή; Είναι το Alan Wake αυτό που περιμέναμε; Απάντηση σε τέτοιου είδους ερωτήματα, δίνει ο καθένας μας ξεχωριστά. Γιατί τον πήχη σε μία δημιουργία, εμείς είμαστε αυτοί που τον ανεβάζουμε και εμείς αυτοί που τον κατεβάζουμε. Αυτό που ξέρουμε με σιγουριά όμως είναι πως ο τίτλος των Φιλανδών, αν και δεν πάει το gaming ένα βήμα μπροστά, παραμένει μία εξαιρετική και προπάντων μοναχική εμπειρία, που θέτει από νωρίς σοβαρή υποψηφιότητα για παιχνίδι της χρονιάς.

Το σενάριο, ως τέλειος κινητήριος μοχλός για να ασχοληθεί κάποιος με τον τίτλο, αποτελεί ένα φόρο τιμής σε μεγάλους δημιουργούς, όπως είναι ο Stephen King ή ο Alfred Hitchcock και ενσωματώνει μερικές κορυφαίες ιδέες στον τρόπο που παρουσιάζεται. Το Bright Falls και ο σχεδιασμός των επιπέδων γενικότερα, συνθέτουν ένα αριστουργηματικό έργο, ενώ ο οπτικοακουστικός τομέας, με τεχνικούς συμβιβασμούς βεβαίως, κάνει πράγματα που για πρώτη φορά συναντούμε στο μέσο. Θεωρούμε πως κάθε κάτοχος Xbox 360, πρέπει να ρίξει μία ματιά στον Alan που μόλις ξύπνησε…

Σάκης Καρπάς