The King of Fighters XII

Ο βασιλιάς επιστρέφει, όχι και τόσο δριμύτερος…

Η σειρά King of Fighters, από το 1994 που κυκλοφόρησε για πρώτη φορά, έχει χαρίσει αμέτρητες συγκινήσεις στους φίλους του είδους και, αν και γενικά αδικημένη, έχει πάρα πολλούς οπαδούς. Το The King of the Fighters XII, η νέα συνέχεια της σειράς, αν και ήρθε με βελτιωμένα γραφικά και ανανεωμένο ή, σωστότερα, διαφοροποιημένο gameplay, αποτυγχάνει πλήρως στην αναβίωση του franchise όπως του αξίζει.

Επιστροφή στο 2D: Ο τεχνικός τομέας

Το King of Fighters XII παρουσιάζει δισδιάστατα γραφικά όπως όλα τα προηγούμενα παιχνίδια της σειράς, με το animation των χαρακτήρων να έχει βελτιωθεί σημαντικά, ώστε να είναι τουλάχιστον ισάξιο -αν όχι καλύτερο- από το αντίστοιχο του Street Fighter III -έστω και με περίπου 10 χρόνια καθυστέρηση. Όμως, δυστυχώς, δεν έχει δοθεί η ίδια προσοχή και στα επίπεδα, τα οποία είναι αδιάφορα και μόνο έξι, από τα οποία μάλιστα το ένα είναι η νυχτερινή εκδοχή ενός άλλου.

Επίσης, το παιχνίδι από ότι φαίνεται απεικονίζεται σε πολύ χαμηλή ανάλυση, αφού παρουσιάζει έντονο aliasing, το οποίο μειώνεται βέβαια όταν ενεργοποιηθούν τα κατάλληλα φίλτρα. Ωστόσο, αυτό το φαινόμενο δεν εξαλείφεται, ενώ τα φίλτρα κάνουν τα χρώματα λιγότερο ζωντανά. Στον ηχητικό τομέα τα πράγματα είναι μάλλον αδιάφορα, αν και αυτό δεν θα απασχολήσει ιδιαίτερα τους φίλους των 2D beat ‘em ups.

O βασιλιάς των επιλογών: Χαρακτήρες και modes

Το νέο The King of Fighters προσφέρει στους παίκτες 22 διαφορετικούς χαρακτήρες, αριθμός σίγουρα πολύ μικρότερος από τους αντίστοιχους που είχαμε δει στα προηγούμενα παιχνίδια της σειράς. Παρόλα αυτά, ο αριθμός των χαρακτήρων κρίνεται ικανοποιητικός, αφού υπάρχει η απαιτούμενη ισορροπία, αν και δε μπορούμε να κρύψουμε κάποια παράπονα μας, τα οποία βέβαια δεν αφορούν όσους δεν έχουν ασχοληθεί στο παρελθόν με τη σειρά.

Δεν μπορούμε να αγνοήσουμε ότι είναι έντονες οι απουσίες σημαντικών χαρακτήρων του franchise, όπως οι Billy Kane, Blue Mary και Mai Shiranui, ενώ έχει αλλάξει όλο το set κινήσεων του Iori Yagami, κάτι που μας άφησε με την απορία γιατί η SNK δεν αντικατέστησε απλά το χαρακτήρα με κάποιον άλλον. Οι μάχες για άλλη μία φορά βασίζονται σε ένα μοντέλο 3 vs 3 και μπορούσε να ξεκινήσουμε multiplayer μάχες offline και online, ενώ στο single player mode έχουμε στη διάθεση μας ένα υποτυπώδες practice mode και το time trial. Οι επιλογές κρίνονται πολύ φτωχές και τα πράγματα γίνονται ακόμα χειρότερα λόγω του υποτονικού time trial mode.

Ξυλοφορτώνοντας τους πάντες: Tο single player

Στο time trial δεν υπάρχει κάποια, έστω υποτυπώδης, ιστορία ή σενάριο. Απλά, καλούμαστε να νικήσουμε πέντε αγώνες στον καλύτερο δυνατό χρόνο. Πέρα από το γεγονός ότι γίνεται αισθητή η απουσία κάποιου boss, το mode αυτό μας έκανε να αναρωτηθούμε για το κοινό που στοχεύει η εταιρεία καθώς, από ότι φαίνεται, δεν έχει αποφασίσει αν με αυτόν τον τίτλο επιθυμεί να απευθυνθεί σε εκείνους που είναι ήδη οπαδοί της σειράς και του είδους γενικότερα ή να ανοιχθεί σε ένα νέο κοινό.

Το βασικότερο πρόβλημα εντοπίζεται στο ότι το single player του τίτλου είναι υπερβολικά εύκολο. Την πρώτη φορά που παίξαμε το παιχνίδι, αποφασίσαμε να βάλουμε τη δυσκολία στο τρίτο και τελευταίο επίπεδο και τελειώσαμε το παιχνίδι σε περίπου 10 λεπτά, χωρίς να προλάβουμε να μάθουμε καλά καλά τους χαρακτήρες μας, ενώ μόνο σε ένα από τα πέντε παιχνίδια αναγκαστήκαμε να χρησιμοποιήσουμε τον τρίτο χαρακτήρα της επιλογής μας. Παραδοσιακά, ένα από τα χαρακτηριστικά της σειράς TKOF είναι ότι αναγκαζόμαστε να μάθουμε περισσότερους από έναν χαρακτήρες.

{PAGE_BREAK}

Οι πειραματισμοί είναι ευκολότεροι, αφού όταν έχουμε δύο χαρακτήρες τους οποίους γνωρίζουμε καλά, ο πειραματισμός με έναν τρίτο είναι ευκολότερη υπόθεση μιας και δύσκολα θα μας φέρει από μόνος του σε δύσκολη θέση. Στη περίπτωση του TKOF XII όμως, δε χρειάζεται να μάθουμε ούτε έναν χαρακτήρα, αφού σχεδόν ό,τι και να κάνουμε θα μας οδηγήσει στη νίκη. Ωστόσο, δεδομένου ότι ο βαθμός δυσκολίας είναι κάτι μάλλον υποκειμενικό, κάναμε διάφορες δοκιμές για να αυξήσουμε τεχνητά την πρόκληση, έτσι ώστε να μπορέσουμε να είμαστε όσο το δυνατόν πιο αντικειμενικοί. Δοκιμάσαμε όλους τους χαρακτήρες, αρχίζαμε αρκετά αργότερα τους αγώνες από τους αντιπάλους μας, «θυσιάζαμε» κάποιους χαρακτήρες, παίζαμε χωρίς ειδικές κινήσεις ή με συγκεκριμένο τρόπο -όπως για παράδειγμα μόνο με κλωτσιές- αλλά ό,τι και να κάναμε οι νίκες ερχόντουσαν υπερβολικά εύκολα. Εν ολίγοις, το The King of Fighters XII είναι απαράδεκτα εύκολο και το single player δεν θα κρατήσει κάποιον απασχολημένο πάνω από ένα απόγευμα.

Επιπροσθέτως, όσο περισσότερο μυημένος στο είδος είναι κάποιος, τόσο περισσότερο απογοητευμένος θα μείνει. H κατάσταση θα σωζόταν κάπως αν υπήρχε επιλογή για μάχες 2 vs 3 και κυρίως 1 vs 3, αλλά δυστυχώς κάτι τέτοιο δε συμβαίνει. Επίσης, υπάρχει επιλογή για ευκολότερη εκτέλεση των ειδικών κινήσεων, η οποία προφανώς απευθύνεται σε εκείνους που δεν έχουν ιδιαίτερη εμπειρία με το είδος, αν και ακόμα και για αυτούς το single player θα αποδειχθεί υπερβολικά εύκολο.

Στη φωτιά της μάχης: Το gameplay

Όμως το γεγονός πως το single player δεν αφήνει το gameplay να αναδειχθεί, δε σημαίνει ότι το gameplay δεν είναι καλό. Όπως προαναφέραμε, οι χαρακτήρες είναι ισορροπημένοι ενώ ο πυρήνας του παιχνιδιού παραμένει πολύ καλός, αν και πιστεύουμε ότι κάποιες αλλαγές θα ξενίσουν τους φίλους της σειράς. Σημαντικότερη αλλαγή σε σχέση με τα προηγούμενα παιχνίδια είναι η προσθήκη της κίνησης counter, με την οποία αμυνόμαστε και αντεπιτιθέμεθα ταυτόχρονα. Εξίσου σημαντική είναι η λειτουργία critical counter, με την οποία μετά από κάποια αντεπίθεση μας -με δυνατή γροθιά ή κλωτσιά από κοντινή απόσταση- κερδίζουμε για περιορισμένο χρονικό διάστημα αυξημένη ταχύτητα και τη δυνατότητα να «δέσουμε» περισσότερα χτυπήματα μεταξύ τους.

Τα στοιχεία αυτά οδηγούν σε πιο αμυντικογενείς μάχες, κάτι μάλλον αρνητικό κατά τη γνώμη του υπογράφοντος, καθώς «νοθεύεται» η επιθετική φιλοσοφία των TKOF, η οποία αποτελεί και την ειδοποιό διαφορά από τη σειρά Street Fighter. Βέβαια, αυτή είναι μια καθαρά υποκειμενική εκτίμηση και είναι πιθανό πολλοί να προτιμήσουν τη νέα αυτή προσέγγιση.

Το The King of Fighters XII είναι διασκεδαστικό στο offline multiplayer, όπου μπορεί να προσφέρει όσα περιμένουν οι οπαδοί της σειράς. Επίσης, διαθέσιμο είναι και ένα online multiplayer mode, αλλά δυστυχώς η debug κονσόλα πάνω στην οποία δοκιμάστηκε ο τίτλος δεν μας επέτρεψε τη δοκιμή αυτής της δυνατότητας.

Ωστόσο, οφείλουμε να παρατηρήσουμε ότι η θέση του παιχνιδιού είναι δύσκολη, καθώς τα Street Fighter IV και Marvel vs Capcom 2 είναι ήδη διαθέσιμα στην αγορά, ενώ εκτιμούμε ότι και η ουσιαστική…ανυπαρξία του single player mode θα επιδράσει αρνητικά τόσο στη βάση χρηστών του τίτλου, όσο και στην ένταση των μαχών αφού, πρακτικά, δεν υπάρχει δυνατότητα εξάσκησης με αντίπαλο την Α.Ι.

Συνολικά, το TKOF XII είναι μία μεγάλη απογοήτευση και όπως καταλαβαίνουμε η SNK δεν είχε ξεκαθαρίσει στο μυαλό της το κοινό στο οποίο ήθελε να απευθυνθεί. Οπτικά, αλλά και σε συνδυασμό με το παρελθόν της σειράς, το παιχνίδι «φωνάζει» ότι απευθύνεται σε όσους είναι ήδη μυημένοι στη σειρά, ενώ με το χαμηλό βαθμό δυσκολίας και την επιλογή ακόμα ευκολότερου χειρισμού για τις ειδικές κινήσεις, προκύπτει ότι η SNK θέλει να απευθυνθεί σε ένα νέο κοινό, κάτι που υποστηρίζεται και από τις αλλαγές στο gameplay που το φέρνουν πιο κοντά στη σειρά Street Fighter -λόγω του αμυντικού προσανατολισμού των μαχών. Το gameplay και πάλι είναι πολύ καλό, αλλά το πολύ φτωχό πακέτο, σε συνδυασμό με την ανυπαρξία του single player mode, δυστυχώς κάνει το παιχνίδι να δείχνει ως φτωχός συγγενής των τίτλων που ήδη κυκλοφορούν.

Νίκος Καβακλής