Spyborgs

Ένα κλασικό brawler, που δεν πετυχαίνει το στόχο του

Στα τέλη της δεκαετίας του ‘80 και στις αρχές της δεκαετίας του ‘90 μεσουρανούσαν στα arcade τα scrolling beat’em up ή, αλλιώς, brawlers. Σε αυτά τα παιχνίδια έπρεπε να ξυλοφορτώνουμε δεκάδες αντιπάλους στη διαδρομή μας, μέχρι να πολεμήσουμε το ένα boss μετά το άλλο και μέχρι τον τελευταίο -συνήθως τεράστιο- αρχηγό. Η Capcom έπαιξε τεράστιο ρόλο στην εξέλιξη και αναγνώριση αυτού του είδους καθώς έχει στο ενεργητικό της τίτλους όπως το Final Fight, το Cadillacs & Dinosaurs, το Captain Commando, το Alien vs Predator, το The Punisher, δύο τίτλους βασισμένους στο σύμπαν Dungeons & Dragons -όπου χρησιμοποιήθηκαν και πολλά RPG στοιχεία- και πολλά άλλα.

Με τη μετάβαση του είδους στην τρίτη διάσταση, πολλά πράγματα άλλαξαν και ορισμένα στοιχεία των παλαιότερων παιχνιδιών εγκαταλείφθηκαν εντελώς ή περιορίστηκαν σημαντικά. Το Spyborgs δηλώνει απόγονος των παραδοσιακών τίτλων αυτού του είδους, αν και στη πραγματικότητα δε φαίνεται να προσπαθεί ιδιαίτερα να πετύχει αυτό που δηλώνει, καθώς δεν μπορεί να παρακολουθήσει την εξέλιξη του gameplay που συνέβη στη χρυσή περίοδο της κατηγορίας και δεν ενσωματώνει τα στοιχεία που την έκαναν να ξεχωρίσει.

Μία γενιά πίσω : Ο τεχνικός τομέας

Το Spyborgs διαθέτει καρτουνίστικα γραφικά, που θυμίζουν τις παιδικές σειρές που προβάλλονται τα πρωινά του σαββατοκύριακου. Τεχνoλογικά, το παιχνίδι της Capcom δεν μπορεί να ανταγωνιστεί τα πιο όμορφα παιχνίδια του…PS2 και ούτε βέβαια εκείνα του Wii. Τα επίπεδα δεν έχουν ίχνος φαντασίας, ενώ παρά τη γενικά συμπαθητική εικόνα που εμφανίζεται, ενοχλεί ότι αρκετές φορές κάποια στοιχεία του περιβάλλοντος φαίνονται κάπως προχειροφτιαγμένα, ενώ άλλες φορές τα επίπεδα φαίνονται άδεια, παρά το μικρό χώρο στον οποίο εκτυλίσσονται.

Τα σπάνια, λίγων δευτερολέπτων cut-scenes δεν βελτιώνουν την κατάσταση αφού τονίζουν τα απλοϊκά textures του παιχνιδιού. Ακόμα, συναντήσαμε και λίγα bugs τα οποία -σε συνδυασμό με τον μάλλον κακό ηχητικό τομέα και τα σαφή περιθώρια βελτίωσης στον οπτικό τομέα- μας κάνουν να πιστεύουμε ότι ο τίτλος χρειαζόταν αρκετό «γυάλισμα» πριν διατεθεί στην αγορά.

Ένα ολοκληρωμένο παιχνίδι: Επιλογές και δυνατότητες

Ο τίτλος της Capcom περιλαμβάνει 35 επίπεδα γεμάτα εχθρούς, τα οποία μπορούμε να παίξουμε μαζί με ένα φίλο μας, αλλά δυστυχώς απουσιάζει η επιλογή για παιχνίδι με τέσσερις παίκτες. Μπορούμε, λοιπόν, να διαλέξουμε δύο ανάμεσα στους τρεις διαθέσιμους χαρακτήρες, ενώ σε περίπτωση που παίζουμε μόνοι μας, η Α.Ι. ελέγχει τον δεύτερο χαρακτήρα. Έχουμε τη δυνατότητα να περνάμε από τον ένα χαρακτήρα στον άλλο άμεσα, όποτε το επιλέξουμε, ενώ όταν χάσει ο χαρακτήρας μας παίρνουμε αυτομάτως τον έλεγχο του δεύτερου πολεμιστή.

Τα επίπεδα διαρκούν από 5 έως 10 λεπτά στο χαμηλότερο επίπεδο δυσκολίας έως και…μερικές ώρες στους υψηλότερους βαθμούς αφού κάθε φορά που χάνουμε πρέπει να αρχίσουμε το επίπεδο από την αρχή, κάτι που θα κάνει πολλούς αρχικά να χαμηλώσουν τη δυσκολία και στη συνέχεια ίσως και να το παρατήσουν.

Αν ολοκληρώσουμε την περιπέτεια, ξεκλειδώνουμε νέα modes με περισσότερο…ξύλο, υπάρχουν μετάλλια που μπορούμε να πάρουμε εκπληρώνοντας κάποιους στόχους και λειτουργούν όπως τα achievements, ενώ μπορούμε να ξαναπαίξουμε και τις πίστες που ολοκληρώσαμε για να πετύχουμε καλύτερο χρόνο ή ακόμα μεγαλύτερα combos. Πρέπει να σημειώσουμε ότι όταν θέλουμε να «τρέξουμε» κάποιο επίπεδο για καλύτερο χρόνο, δεν εμφανίζεται το χρονόμετρο όταν παίζουμε, πάρα μόνο στο τέλος της πίστας, κάτι που μας παραξένεψε και κάνει το χαρακτηριστικό αυτό να φαίνεται ότι προστέθηκε βιαστικά στο τέλος της ανάπτυξης. Όλα αυτά θα ήταν ενδιαφέροντα, αν το gameplay ήταν ικανοποιητικό. Δυστυχώς, η ποιότητα του δεν θα τους κρατήσει τους περισσότερους παίκτες ούτε μέχρι το τέλος του campaign.

Β, Β, Β και C, C, C : Χειρισμός και Gameplay

Σε ό,τι αφορά το σύστημα μάχης του Spyborgs, στη διάθεσή μας έχουμε ένα πλήκτρο για την απλή επίθεση, ένα για την ειδική επίθεση, ένα για την άμυνα και ένα για το άλμα. Η ειδική κίνηση εξαρτάται από μία μπάρα που γεμίζει είτε αυτόματα, είτε με τα orbs που εμφανίζονται όταν νικήσουμε τους αντιπάλους μας ή όταν σπάσουμε τα αντίστοιχα κουτιά.

Στους δύο από τους τρεις χαρακτήρες η ειδική κίνηση είναι απλά μια πιο δυνατή επίθεση, ενώ ο τρίτος μπορεί να πυροβολεί. Την κίνηση αυτή πρακτικά μπορούμε να την εκτελούμε το ίδιο συχνά με την κανονική επίθεση, στην προσπάθεια μας να μην αφήσουμε περιθώριο στους εχθρούς να αντιδράσουν. Το σύστημα μάχης του παιχνιδιού είναι μάλλον υπερβολικά απλό, αφού ουσιαστικά υπάρχουν τέσσερα combos με τρία ή τέσσερα χτυπήματα το καθένα, τα όποια χρησιμοποιούμε συνεχώς και είναι ίδια για όλους τους χαρακτήρες από πλευράς εκτέλεσης.

Δεν υπάρχουν ειδικές και υπερφυσικές κινήσεις για τους χαρακτήρες μας, δεν υπάρχουν power ups που μπορούν να μας δώσουν προσωρινά υπερδυνάμεις ή να καταστρέψουν όλους τους αντίπαλους στην οθόνη και δε βρίσκουμε στο δρόμο μας όπλα που να μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε.

{PAGE_BREAK}

Σε γενικές γραμμές, το gameplay του παιχνιδιού γίνεται γρήγορα πολύ μονότονο και δεν ενσωματώνει τα στοιχεία που έκαναν τα παραδοσιακά scrolling beat ‘em ups διασκεδαστικά και μοναδικά. Μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε το Wii Remote για μερικά quick time events στα bosses ή όταν επιτιθέμαστε και με τους δύο χαρακτήρες μας σε έναν εχθρό μετά από μία «λαβή». Επίσης, σημαδεύοντας με το Wii Remote στην οθόνη μας, μπορούμε να αποκαλύψουμε αντικείμενα ή εχθρούς που είναι καλυμμένα με έναν αόρατο μανδύα (ακριβώς όπως αυτός που είδαμε στις ταινίες Predator).

Ωστόσο, θεωρούμε ότι η χρήση του Wii Remote περισσότερο καθυστερεί το ρυθμό του παιχνιδιού, παρά προσθέτει κάτι ουσιαστικό ή διασκεδαστικό. Ευτυχώς, αν το θέλουμε μπορούμε να την απενεργοποιήσουμε και αν το πράξουμε οι εντολές που πρέπει να δώσουμε αντικαθίστανται από το απλό πάτημα των κουμπιών.

Σε ό,τι αφορά την εξέλιξη των χαρακτήρων, έχουμε τη δυνατότητα να βελτιώσουμε τον πολεμιστή μας δίνοντάς του περισσότερη ενέργεια, δύναμη ή γρηγορότερη αναπλήρωση της μπάρας των ειδικών επιθέσεων. Επίσης, ξεκλειδώνουμε κινήσεις όπως το dash ή την αποφυγή επιθέσεων, κίνηση όμως που ο τρόπος εκτέλεσης της την κάνει πιο αργή από το περπάτημα. Σε κάθε περίπτωση, διαπιστώσαμε ότι οι αναβαθμίσεις είναι αναγκαίες αν θέλουμε να προχωρήσουμε στο παιχνίδι, το οποίο ακόμα και στον χαμηλότερο βαθμό δυσκολίας είναι πιο δύσκολο από ό,τι περιμέναμε.

Παρ’ όλα, αυτά οι κινήσεις που προστίθενται δε δίνουν την απαραίτητη ποικιλία και πιστεύουμε ότι είναι πάρα πολύ λίγες για το μέγεθος του παιχνιδιού. Αποτέλεσμα αυτού είναι να αναγκαζόμαστε να κάνουμε συνεχώς τα ίδια στην αντιμετώπιση των πέντε ή έξι ειδών εχθρών που υπάρχουν, οι οποίοι μάλιστα δεν χρειάζονται διαφορετική αντιμετώπιση. Στα boss fights τα πράγματα αλλάζουν λιγάκι, αλλά τα πάντα παραμένουν αρκετά απλοϊκά και ανιαρά.

{VIDEO_1}

Συμπεράσματα

Όσοι περίμεναν μια θριαμβευτική επιστροφή στη χρυσή εποχή των scrolling beat’ em ups θα διαπιστώσουν ότι η επιστροφή έγινε σε…χαμηλότερο στάδιο της εξελικτικής διαδικασίας από ό,τι περιμέναμε. Ως έχει, το Spyborgs φαίνεται να απευθύνεται σε μικρότερες ηλικίες που θα διασκεδάσουν με τα motion controls που ενσωματώνει -αν και ο βαθμός δυσκολίας του ίσως το καθιστά πολύ δύσκολο για τις ηλικίες αυτές. Όσοι πάλι είναι οπαδοί των brawlers, καλύτερα να ρίξουν μια ματιά στη…Virtual Console καθώς το απλοϊκό και ρηχό gameplay, το εκνευριστικό σύστημα checkpoints και η, γενικότερα, όχι και τόσο φιλόδοξη παραγωγή του Spyborgs, δεν μας επιτρέπουν να το προτείνουμε.

Νίκος Καβακλής