Cursed Mountain

O «κύκλος» των Survival Horror τίτλων για το Wii ανοίγει με μια ενδιαφέρουσα πρόταση

Φαίνεται πως το Metroid Prime Trilogy έκανε μια σπουδαία αρχή σε ό,τι αφορά το φετινό «hardcore» software που θα δούμε στο Wii. Μετά το εκπληκτικό πακέτο της Nintendo και λίγο πριν τα Dead Space Extraction και Silent Hill: Shattered Memories των Electronic Arts και Konami αντίστοιχα, έρχεται η ευρωπαϊκή Deep Silver για να προσφέρει μια πρώτη δόση survival horror για το υπέρ-επιτυχημένο σύστημα της Nintendo.

Το Cursed Mountain δεν διεκδικεί δάφνες πρωτοτυπίας, δεν διαθέτει budget εκατομμυρίων, δεν είναι καν ο τίτλος που αποτελεί απαραίτητη προσθήκη στη βιβλιοθήκη κάθε σκληροπυρηνικού κατόχου Wii. Ωστόσο, δεν παύει να είναι μια αξιόλογη πρόταση, που καταφέρνει να προσφέρει γερές δόσεις τρόμου μέσα από ένα ενδιαφέρον, καλοφτιαγμένο και άκρως ατμοσφαιρικό σκηνικό.

Ghost in the snow: Το σενάριο

Η δημιουργία της αυστριακής Sproing καταπιάνεται με την περιπέτεια ενός ορειβάτη ονόματι Eric. Ο εν λόγω σκληραγωγημένος Σκώτος άνθρωπος της περιπέτειας, ξεκινά έναν άνισο αγώνα επιβίωσης στα χιονισμένα και δύσβατα οροπέδια των Ιμαλαΐων, όταν ο -επίσης ορειβάτης- αδελφός του χάνεται κατά τη διάρκεια μιας αποστολής, μην αφήνοντας σχεδόν κανένα ίχνος πίσω του. Ο αγώνας εύρεσης του αδελφού του θα φέρει τον Eric μπροστά σε αρχαία μυστικά, δεκάδες κινδύνους και πολλά, πολλά φαντάσματα. Αν υπάρχει κάτι στο Cursed Mountain που κερδίζει αμέσως τις εντυπώσεις, αυτό είναι το setting και η ατμόσφαιρά του.

Από τις θολές, σκοτεινές και ανατριχιαστικές, σχεδόν ψιθυριστά αφηγούμενες, κινηματογραφικές σκηνές του, μέχρι την ερημιά στις πόλεις και την έλλειψη ορατότητας λόγω των χιονοθυελλών, αυτό το παιχνίδι «φωνάζει» Survival Horror. Είναι βέβαιο ότι όσοι αγάπησαν τις σειρές Silent Hill και Project Zero, παίζοντας αυτό το παιχνίδι, θα νιώσουν «σαν στο σπίτι τους». Και αυτό δεν οφείλεται απλά και μόνο στις επιφανειακές ομοιότητες, αλλά και στα πολλά στοιχεία που η Sproing δανείστηκε από τις θρυλικές αυτές ιαπωνικές σειρές για το παιχνίδι της.

Ξόρκια και μια…αξίνα: To gameplay

Το Cursed Mountain είναι ένα παιχνίδι τρόμου και περιπέτειας, το οποίο περιλαμβάνει έντονο στοιχείο περιπλάνησης και εξερεύνησης του περιβάλλοντος. Στο μεγαλύτερο μέρος τους οι χώροι που θα κληθεί να εξερευνήσει ο Eric είναι εντελώς άδειοι, στοιχείο που ενισχύει σημαντικά το αίσθημα της απομόνωσης και της αγωνίας. Ωστόσο, ο σχεδιασμός των χαρτών στο παιχνίδι είναι λιτός, με αποτέλεσμα -από ένα σημείο και έπειτα- η περιπέτεια να γίνεται ιδιαίτερα γραμμική, επαναλαμβανόμενη και μονότονη. Εκτός από τις μάχες με τα ανίερα πλάσματα που εμφανίζονται περιστασιακά, το μόνο που θα πρέπει να κάνουμε σε αυτό το παιχνίδι είναι να σπάμε αγγεία που περιέχουν σημαντικά βοηθήματα και να συλλέγουμε ημερολόγια και σημειώσεις σχετικά με την εξαφάνιση του αδελφού του Eric.

Σε ό,τι αφορά το σύστημα μάχης, αυτό χωρίζεται σε δύο τμήματα. Αρχικά έχουμε τη χρήση μιας ορειβατικής αξίνας, η οποία διαθέτει μαγικές ιδιότητες. Όπως η φωτογραφική μηχανή στα παιχνίδια της σειράς Project Zero, έτσι και αυτή η αξίνα έχει την ιδιότητα να καταστρέφει τα φαντάσματα που εμφανίζονται στο διάβα του ήρωα και να του παρέχει προστασία.

Αλλά εκτός από αυτήν την «melee» είδους επίθεση, έχουμε και μια ιδιόμορφη χρήση ξορκιών, που βασίζεται στις λειτουργίες ανίχνευσης κίνησης του Wii Remote. Ως ένα άλλο Arx Fatalis (ή, αν θέλετε, Harry Potter) το Cursed Mountain ζητά από τον παίκτη να προχωρά σε μια σειρά από χειρονομίες, οι οποίες βασίζονται σε σύμβολα και ξόρκια του Βουδισμού. Για να χρησιμοποιηθούν αυτές οι χειρονομίες/ ξόρκια, πρέπει ο Eric να έχει εισχωρήσει στη διάσταση «Third Eye», μέσω της οποίας και βλέπει, αλλά και μπορεί να αντιμετωπίσει αποτελεσματικότερα τα πνεύματα που τον καταδιώκουν.

Και ενώ το melee σύστημα μάχης με την αξίνα λειτουργεί αρκετά καλά, δεν συμβαίνει το ίδιο με την είσοδο στη Third Eye διάσταση και το σύστημα ξορκιών με τη χρήση χειρονομιών. Ο κώδικας του παιχνιδιού δεν είναι ικανοποιητικός και πολλές φορές δεν αντιλαμβάνεται την εντολή που δίνουμε, με αποτέλεσμα τα ξόρκια να μην εκτελούνται και να μένουμε εκτεθειμένοι.

Επιπροσθέτως, η είσοδος στο Third Eye αλλάζει τη φύση του gameplay, η κάμερα γυρίζει σε πρώτο πρόσωπο και ο Eric μένει «πακτωμένος» σε ένα σημείο χωρίς καμία απολύτως δυνατότητα κίνησης. Αυτός ο περιορισμός –σε συνδυασμό με το δύστροπο σύστημα εκτέλεσης ξορκιών- οδηγεί σε συχνές ήττες. Και αυτές οι ήττες γίνονται περισσότερο εκνευριστικές και έντονες από την αδυναμία του τίτλου να προσφέρει ένα σύγχρονο σύστημα αποθήκευσης.

Αντί λοιπόν να μπορούμε να αποθηκεύουμε την πρόοδό μας σε οποιοδήποτε σημείο, το παιχνίδι το πράττει μόνο του σε συγκεκριμένα checkpoints, με αποτέλεσμα πολλά δύσκολα sessions (μάχες με πολλούς εχθρούς, boss fights) να τα δοκιμάζουμε από την αρχή ξανά και ξανά, πηγαίνοντας πολύ πίσω στην περιπέτεια.

{PAGE_BREAK}

Ταξίδι στο Chomolonzo: Γραφικά και ήχος 

Αν υπάρχει ένα σημείο όπου το Cursed Mountain διαπρέπει και ξεχωρίζει πραγματικά από άλλα παιχνίδια της κατηγορίας, αυτό είναι το setting και η ατμόσφαιρα που προσφέρει στον παίκτη. Το θολό και χιονισμένο περιβάλλον των Ιμαλαΐων αποδεικνύεται ιδανικό για ένα παιχνίδι survival horror, το οποίο μάλιστα τολμά να φέρει τον παίκτη και μπροστά σε αποστολές στο φως της ημέρας, σπάζοντας ορισμένα κλισέ του genre.

Εξαιρετικό είναι και το art direction του τίτλου, το οποίο έχει έναν απολύτως προσωπικό χαρακτήρα και δεν αντιγράφει το «Ring/ Project Zero» ιαπωνικό art που τα τελευταία χρόνια έχει χρησιμοποιηθεί τόσο έντονα. Και ορισμένες ευχάριστες πινελιές, όπως οι έντονες χιονοθύελλες και οι παραισθήσεις από την έλλειψη οξυγόνου, αυξάνουν ακόμα περισσότερο την «προσωπικότητα» του τίτλου.

Ωστόσο, η αλήθεια είναι ότι πίσω από τα όμορφα εφέ του Third Eye, των σκιών και της χιονοθύελλας κρύβονται μέτρια γραφικά, χαμηλός αριθμός πολυγώνων, υφές χαμηλής ανάλυσης και μια προβληματική κάμερα. Είναι προφανές ότι η δημιουργός προσπάθησε να κρύψει τις αδυναμίες της μηχανής γραφικών μέσα από particles ομίχλης και χιονιού, ακριβώς όπως έκανε το πρώτο Silent Hill, αλλά το ευτύχημα είναι ότι τα καταφέρνει αρκετά καλά. Αυτό που δεν καταφέρνει, όμως, να κρύψει με τίποτα είναι οι πολλές φορές προβληματική κάμερα, η οποία είναι αυτόματη.

Ο παίκτης έχει μόνο τη δυνατότητα κίνησης του Eric στο χώρο με τον αναλογικό μοχλό του Nunchuck, αφήνοντας στο παιχνίδι να ρυθμίζει την κάμερα όπως αυτό κρίνει. Και τις περισσότερες φορές κρίνει λανθασμένα, κρύβοντας το πεδίο και αφήνοντάς τον πρωταγωνιστή εκτεθειμένο στα φαντάσματα που τον καταδιώκουν.

{VIDEO_1}

Στον αντίποδα των προαναφερθέντων βρίσκεται ο ήχος του Cursed Mountain. Από μικρές -αλλά άκρως εντυπωσιακές- λεπτομέρειες, όπως οι ομιλίες που ακούγονται από το ηχείο του Wii Remote και οι κραυγές των φαντασμάτων, μέχρι την καταθλιπτική μουσική και τη μελαγχολική φωνή του Eric, το ηχητικό σύνολο του τίτλου συνδράμει σημαντικά στη δημιουργία μιας ανατριχιαστικής ατμόσφαιρας. Σε αυτό το επίπεδο, η Sproing πέτυχε διάνα. 

Συμπεράσματα

Αν και δεν προσφέρει κάτι πραγματικά καινούργιο στο είδος, το Cursed Mountain σχεδόν πετυχαίνει το στόχο του. Και αυτός ο στόχος δεν είναι άλλος από το να χαρίσει μια ατμοσφαιρική -πολλές φορές έντονα αγωνιώδη- περιπέτεια. Αν η Sproing είχε αποφύγει ορισμένα παιδαριώδη λάθη στο χειρισμό, αλλά και στο γενικότερο σχεδιασμό του πονήματός της, τότε θα μιλούσαμε για κάτι πραγματικά σπουδαίο. Ως έχει, η χιονισμένη περιπέτεια του Eric αποτελεί ένα χορταστικό «πρώτο πιάτο» πριν τo κυρίως γεύμα των Dead Space Extraction και Silent Hill: Shattered Memories. 

Γιώργος Καλλίφας