Τα αγαπημένα παιχνίδια του 2013

Και ενώ έχεις γεμίσει ενθουσιασμένος με την έλευση των PS4 και Xbox One, κάνεις μία σύντομη αναδρομή στις παιχνιδάρες του 2013 -στις “last gen” πλέον πλατφόρμες- και αγχώνεσαι. Νιώθεις λιγάκι άβολα ρε παιδί μου. Αναρωτιέσαι (από μέσα σου, γιατί απ’ έξω σου δε θέλεις να δείξεις ότι το πιστεύεις) “υπήρχε ουσιαστικός λόγος να περάσουμε σε νέα γενιά; Αφού το 2013 έδωσε όχι απλά καλές, αλλά και πολλές πανέμορφες -οπτικά- παιχνιδούμπες”. Όχι, δεν γίνω “γεροπαράξενος Καζαντζίδης” (Σάββα, σ’ αγαπάω!). Η νέα γενιά έκανε πολύ καλά που ήρθε και σίγουρα μας περιμένουν σπουδαίες στιγμές. Όπως πολύ σπουδαίες αναμνήσεις θα αφήσει και η χρονιά που φεύγει. Φέτος, η αλήθεια είναι ότι ήμουν αρκετά πιο ισορροπημένος, όσον αφορά τις gaming δραστηριότητές μου. Ασχολήθηκα με όλες τις πλατφόρμες (συμπεριλαμβανομένου και τα handhelds) και έπαιξα το μεγαλύτερο μέρος των κορυφαίων τίτλων τους. Βέβαια, για να είμαι απόλυτα ειλικρινής, το 2013, ως η χρονιά που αναβάθμισα μετά από χρόνια το PC μου, με βρήκε πολλές -πολλές όμως- ώρες μπροστά από την ταπεινή 23άρα οθόνη που δεσπόζει στο γραφείο του υπολογιστή μου. Δε θα σας κουράσω παραπάνω με τις εισαγωγές. Μέρες που είναι δε νομίζω να έχετε όρεξη να διαβάσετε τις αμπελοφιλοσοφίες μου, οπότε πάμε στη λίστα με τα πέντε παιχνίδια που αγάπησα περισσότερο. Να σημειώσω μόνο ότι, εκτός του πρώτου της λίστας, όλα τα υπόλοιπα σας τα παραθέτω με τυχαία σειρά.

The Last of Us (PS3)
 Ίσως ο τίτλος που με τάραξε περισσότερο απ’ όλους. Δε ξέρω, αλλά η Naughty Dog -από την οποία δεν το περίμενα- βρήκε και πάτησε το κουμπί μου. Ο τίτλος κατάφερε να εγκλωβίσει τις σκέψεις μου, στον σάπιο, αλλά γεμάτο πάθος για ζωή κόσμο του. Οι χαρακτήρες, η μουσική (του λατρεμένου Santaolalla) , τα συναισθήματα, ο σχεδιασμός και η γενικότερη δομή, με συνεπήραν. Είναι το παιχνίδι που με στιγμάτισε, γι’ αυτό και του κοπάνισα ένα 10αράκι “ΝΑ”, με το συμπάθιο. Τέτοια θέλω να βλέπω από τους καλιφορνέζους.

Metro: Last Light (PC)
Εδώ θα είμαι λιγάκι κακούλης με ορισμένους. Όταν είχα βαθμολογήσει το Metro 2033 με 9, νιώθοντας πως αυτό το κομμάτι software είναι ξεχωριστό, σπάνιο και άκρως ενδιαφέρον, πολλοί με χαρακτήρισαν “ms fanboy”, κυρίως γιατί ήταν console exclusive στο Xbox 360. Τώρα που το δεύτερο μέρος είναι multiplatform, όλοι ξέχασαν τα ανόητα προβλήματα του πρώτου και ξαφνικά το “λάτρεψαν”. Δε λέω, όντως το Last Light είναι βελτιωμένο σε όλους τους τομείς και είναι αρκετά πιο πλήρες από το πρώτο. Η σαπίλα, η σκουριά και η αυθεντικότητα όμως, δεν άλλαξαν καθόλου. Παιχνίδια με…μπάλες! Ζήτω το σοβιετικό gaming!

BioShock: Infinite (PC)
Επειδή μου αρέσει να μοιράζομαι μαζί σας τα πιο αληθινά συναισθήματα και τις πιο ειλικρινείς σκέψεις, οφείλω να ομολογήσω πως παρά το γεγονός ότι το θεώρησα παιχνιδάρα μετά το πρώτο playthrough (για τις ανάγκες του review), κάτι μέσα μου δε με άφηνε να το χαρώ. Έκανα τη χάρη στον εαυτό μου και το έπαιξα δεύτερη φορά, προσπαθώντας να “ρουφήξω” ότι είχε να δώσει και η αλήθεια είναι ότι το εκτίμησα δύο φορές. Δε το αγάπησα περισσότερο του πρώτου, θρυλικού πλέον BioShock, αλλά το Infinite είναι ο ορισμός του mindf*ck και το τεράστιο χαστούκι σε όλους τους αγενείς που θεωρούν πως τα first-person shooters είναι άμυαλα και δίχως νόημα. Βασικά δεν είναι απλά χαστούκι. Είναι ξυλοδαρμός κανονικός.

Grand Theft Auto V (Xbox 360)
Σε ένα κείμενό μου στη στήλη “Σκέψεις” είχα αποτυπώσει ξεκάθαρα για ποιο λόγο θεωρώ τα Grand Theft Auto “αδικημένα”. Παραθέτω ένα κομμάτι του άρθρου, που νομίζω τα λέει όλα: ” Το κείμενο αυτό το έγραψα κυρίως για να δώσω τα εύσημά μου στη Rockstar, που αυτή τη στιγμή κοιτάει από το ρετιρέ, με ένα ποτήρι ουίσκι στο χέρι -με δύο παγάκια, να μη χαλάει και η γεύση- όλους τους “καημένους” της βιομηχανίας να μαλώνουν για την ερχόμενη γενιά, και χασκογελάει. Κύριοι, είμαστε πολύ τυχεροί, που ομάδες όπως αυτή ασχολούνται με το χόμπι μας. Η Rockstar είναι η πιο φορμαρισμένη ομάδα που έχει η βιομηχανία και από τις λίγες που πηγαίνουν μπροστά το μέσο, ένα βήμα τη φορά”.

Rome 2: Total War (PC)
Όσοι μας παρακολουθείτε τα τελευταία χρόνια, αποκλείεται να μην έχετε ακούσει/ διαβάσει από εμένα, ότι η σειρά Total War είναι από τις πολύ αγαπημένες μου. Καταρχάς, το πρώτο Rome κατέχει τον τίτλο του “μεγαλύτερου λιωσίματος στην gaming ιστορία μου”. Μπορεί να μην πλησίασα καν το ρεκόρ των 30+ συνεχόμενων ωρών με το Rome 2, αλλά αν είχα ελεύθερο χρόνο (όπως είχα το 2004) τότε τα πράγματα ίσως και ήταν διαφορετικά. Δε ξέρω αν υπάρχει κάτι συγκεκριμένο που με τραβάει σε αυτά τα παιχνίδια, αλλά έχουν μία παράξενη χρυσόσκονη που με κάνει να θέλω να βγάλω όλο το κομπλεξισμό μου πάνω τους, να βάλω μερικές δεκάδες κοκα κόλες, καμιά δεκαριά κριτσίνια και 3-4 κανάτες με καφέ και να θέλω να ξεχάσω τι χρώμα έχει ο ήλιος. Να μπαίνει κάποιος στο δωμάτιο και να μυρίζει καμένο, αλλά όχι από το PC, αλλά από εμένα…

Τι; Να αρχίσω να γράφω τα κλισέ τώρα; Ότι και καλά ήταν πολλά τα παιχνίδια που αγάπησα και ότι δυσκολεύτηκα να διαλέξω ή ότι ίσως να ξέχασα κάποια και λοιπές δικαιολογίες; Όχι, δε θα το κάνω. Και δε θα το κάνω γιατί θεωρώ πως αυτές οι αποφάσεις πρέπει να παίρνονται αυθόρμητα, γιατί στον αυθορμητισμό, τις περισσότερες φορές κρύβεται μεγάλο μέρος της αλήθειας. Όσο για τα υπόλοιπα κομμάτια της ζωής μου, το 2013 ήταν μία καλή χρονιά. Οι Unboxholics έγιναν κάτι που ποτέ δεν περιμέναμε ότι θα γίνουν -και γι’ αυτό σας ευχαριστώ όλους για την υποστήριξη-, το σπίτι μας, το GameOver, άλλαξε όψη και αυτό είναι ιστορικό γεγονός για εμένα, που το ζω όσο κανένας άλλος τα τελευταία 8 χρόνια, ενώ η κόρη μου φέτος άρχισε να πιάνει χειριστήρια, πράγμα που σημαίνει ότι τα πρώτα co-op θα ξεκινήσουν μέσα στο 2014.

Εύχομαι το 2014 να είναι μία καλύτερη χρονιά. Η Ελλάδα μας και οι συμπολίτες μας τραβάνε πολλά ζόρια και ας ελπίζουμε το νέο έτος να τα μειώσει ή, γιατί όχι, να τα εξαφανίσει. Εμείς ας κρατήσουμε τη ψυχραιμία μας, ας έχουμε το κεφάλι μας ψηλά και να προχωρήσουμε με αισιοδοξία προς το μέλλον. Στραβομουτσούνες, μοιρολόγια και γκρίνιες, μόνο πίσω θα μας πάνε. Α, και να έχετε το μυαλό σας ανοιχτό. Τα κλειστά μυαλά έχουν ημερομηνία λήξης.

Κλείνοντας να πω και ένα καλό λόγο για τον “παππού” μας, τον αρχισυντάκτη; Όχι τίποτ’ άλλο, αλλά είναι και μία κρίσιμη ηλικία και θέλει και αυτός λίγη στοργή, λίγη συμπόνια, μια αγκαλιά βρε αδερφέ! Κυρ-Καλλίφα, εύχομαι το 2014 να είσαι γερός, με αντοχές και υπομονή, γιατί ξέρεις ότι θα είναι μία δύσκολη χρονιά. Ευχαριστούμε πως μας ανέχεσαι, αλλά και που υπάρχεις. Θες δίαιτα!!
Και τώρα που είπα δίαιτα να επισημάνω πως καθαρός τέσσερις ολόκληρες μέρες από μελομακάρονα!

Να ‘στε όλοι και όλες καλά!

Σάκης Καρπάς