Τα αγαπημένα παιχνίδια του 2013

1.Metro Last Light
Οι Ουκρανοί ξεπέρασαν τις όποιες παιδικές ασθένειες του πρώτου Metro και στο Last Light δίνουν το πιο ολοκληρωμένο παιχνίδι της χρονιάς στο χώρο των FPS (αν μπορούμε να το αποκαλέσουμε FPS). Stealth, Δράση, Ατμόσφαιρα, Αφήγηση, όλα ισσοροπημένα και σε ικανοποιητικές δόσεις. Έκπληξη; Τουναντίον.

2.Bioshock Infinite
Πιστεύω ακράδαντα ότι το Bioshock Infinite έχει ασθενέστερη και πιο αδύναμη σχέση – σύνδεση με το Bioshock, εν συγκρίσει με την αντίστοιχη του System Shock. Όσο κι αν γίνονται οι απαραίτητες νύξεις-easter eggs, όσο και αν χρονικά και αισθητικά βρίσκονται πιο κοντά. Και επίσης πιστεύω ακράδαντα ότι το τέλος του Infinite, όσο μπέρδεψε τους παίκτες, άλλο τόσο μπέρδεψε και το δημιουργό του. Κάτι σαν το “Lost” δηλαδή. Αλλά συνεχίζει να είναι παιχνιδάρα, και να ζαλίζει τους mainstream ανταγωνιστές του στην προσπάθεια των τελευταίων να κοιτάξουν προς τα πάνω για να το δούν. Προς τα σύννεφα.

3.Dead Island Riptide
Μη κοιτάτε περίεργα. Εμένα μου άρεσε. Τη συνταγή του πρώτου τη βρήκα άκρως πετυχημένη, και το «μία από τα ίδια» δε μου κάθισε καθόλου άσχημα. Το παιχνίδι βγήκε μονορούφι και αποδείχτηκε το ίδιο διασκεδαστικό με τον προκάτοχό του, αν όχι περισσότερο λόγω της πιο σφιχτής δομής και του πιο ουσιαστικού περιεχομένου. Το μπάσταρδο του Borderlands και του Dead Rising, ήρθε για να μείνει (Dying Light).

4.GTAV
E… τι;

5.Assassin’s Creeed IV Black Flag
Δεν είναι Assassin’s Creed με την έννοια που τα ξέραμε από το I και II. Αλλά είναι το καλύτερο πειρατικό παιχνίδι που έχει βγει ποτέ (αν είχε και τομέα «Διπλωματία» θα έκανε πέρα και το “Pirates!”). Και έχει τόοοσο πολύ περιεχόμενο… Άσχετο βέβαια με τη μυθολογία της σειράς, αλλά πολύ. Λίγο ατμόσφαιρα περισσότερο να είχε το άτιμο… Ίσως στο επόμενο, όταν ο Kenway ανακαλύψει κι αυτός τι πραγματικά θέλει να γίνει.

6. The Last of Us
O Nathan θα έτρωγε πολύ ξύλο από την Ellie…

Arcade της Χρονιάς.
State of Decay
To παιχνίδι, δε μπορεί να μπεί στην ίδια κατηγορία με τα «πλουσιόπαιδα» της τάξης. Ως ο πληβείος όμως της υπόθεσης, τα καταφέρνει μια χαρά και προσφέρει περιεχόμενο που θα ζήλευαν πολλοί retail τίτλοι. To γυάλισμα που έλειπε είναι διαδικαστικό και θέμα budget. Κατά τα άλλα, φέρτε κι άλλα ζόμπι!

Απογοήτευση της Χρονιάς
Remember Me
Τέλειο παράδειγμα για το πώς ενώ υπάρχουν τα εργαλεία και το μεράκι, οι δημιουργοί ή οι γραβατοφόροι μανατζαραίοι δεν ξέρουν τι θέλουν. Το παιχνίδι φαίνεται ότι είχε πολλές μα πολλές δυνατότητες και οι ισπανοί πολύ μεράκι. Αλλά ο αχταρμάς στον οποίο καταλήγει είναι θέμα λανθασμένων αποφάσεων και όχι έλλειψης δυνατοτήτων.

Πέρασε και δεν ακούμπησε
Tomb Raider
Όπως μπήκε στην κονσόλα, έτσι βγήκε. Μία ευθύγραμμη, άγευστη εμπειρία, που την επόμενη μέρα δεν αφήνει τίποτα μα τίποτα. Οι γκοντζιλλικών διαστάσεων υπερβολές το τελευταίο δίωρο, μπορούν να εξηγηθούν μόνο από το ότι οι δημιουργοί θέλαν να εντυπωσιάσουν το κοινό που γενικώς εντυπωσιάζεται από πόλεις που βυθίζονται στην άμμο ή τις καταπίνει η έρημος. Μόνο που εδώ ήταν σε βουνό.

Έκπληξη της Χρονιάς
Brothers
Δεν είναι του στυλ μου, αλλά αυτό το σύντομο παιχνίδι, άλλο πράγμα  ήθελε να δώσει και το έδωσε. Από τα κορυφαία στον αισθητικό τομέα στη γενιά που μας αφήνει, αυτό που ήθελε να πετύχει το πέτυχε. Δηλαδή,  να ψάχνουμε το επόμενο παγκάκι για να θαυμάσουμε τη θέα και να συγκινηθούμε (εγώ, τουλάχιστο) στο τέλος.

Αγγαρεία της Χρονιάς
Dark ή Omerta
E, συμβαίνουν κι αυτά. (θα μου το πληρώσεις κάποτε πολυχρονεμένε μου Καλλίφη…)

Ετεροχρονισμένος Έρωτας της Χρονιάς
Πέρυσι την Άνοιξη, ξεκίνησα το Dark Souls. Αρχές καλοκαιριού είχα (σχεδόν) τελειώσει. Περιμένω πώς και πώς τη Mobile έκδοση, και κάνω 3 προσευχές τη μέρα και 20 μετάνοιες να υπάρξει early leak και να τρίψω το πρώτο μου achievement του DS2 στην αξύριστη και απύθμενα σέξι μούρη του Καρπά (του Σάκη ή του Αλέκου, ίδια μούρη έχουν…).

Υπέρτατη Μάπα της Χρονιάς που την καταευχαριστήθηκα
The Walking Dead Survival Instinct (θα έβαζα το καινούργιο Fates Warning αλλά δεν είναι game)
Πρώτον, σας είπα, μη με κοιτάτε περίεργα. Δεύτερον, χειρότερο από τη σειρά ΔΕΝ είναι. Οπότε… 

Σάββας Καζαντζίδης