Forever Ago | Review

Ορισμένα ταξίδια ξεκινούν επειδή κάποιος θέλει να γνωρίσει έναν καινούργιο τόπο. Άλλα αρχίζουν απρόσμενα, όταν κάποιος χρειάζεται να απομακρυνθεί από τους ανθρώπους και τη ζωή που τον περιβάλλουν. Το ταξίδι του Alfred, όμως, ανήκει σε μια άλλη, πολύ διαφορετική κατηγορία. Είναι από εκείνα τα ταξίδια που ξεκινούν όταν δεν υπάρχει πια τίποτα να διορθωθεί.

Απώλεια, μετάνοια, θάρρος, ελπίδα και αληθινή φιλία. Πέντε έννοιες που μοιάζουν απλές, μέχρι να χρειαστεί να τις χωρέσει κανείς σε μια ολόκληρη ζωή. Το Forever Ago δεν ζητά από τον Alfred να ξεχάσει όσα έχασε. Του ζητά να συνεχίσει να ζει μαζί τους. Ένα ταξίδι που ξεκινά όταν όλα μοιάζουν να έχουν τελειώσει.

Το Forever Ago είναι το πρώτο παιχνίδι της Third Shift και αφηγείται την ιστορία ενός ηλικιωμένου άνδρα που, ύστερα από μια τραυματική απώλεια, αποφασίζει να βγει στον ανοιχτό δρόμο και να ταξιδέψει. Ο Alfred παίρνει το τροχόσπιτό του και κατευθύνεται βόρεια, ακολουθώντας ένα ημερολόγιο που συνδέεται με την Audrey, τη γυναίκα που σημάδεψε τη ζωή του. Από την πρώτη στιγμή, το παιχνίδι δεν προσπαθεί να κρύψει τι θέλει να εξετάσει. Μιλά για την απώλεια, τη μετάνοια, το θάρρος να συνεχίσεις, την ελπίδα που επιστρέφει εκεί που δεν την περιμένεις και τους ανθρώπους που μπορεί να εμφανιστούν στον δρόμο σου χωρίς να τους έχεις ζητήσει. Ίσως γι’ αυτό το Forever Ago μοιάζει περισσότερο με ανάμνηση παρά με περιπέτεια.

Η ιστορία του Alfred δεν παρουσιάζεται γραμμικά. Το παρόν και το παρελθόν μπλέκονται διαρκώς, με τον ηλικιωμένο άνδρα, που έχει κλειστεί στον εαυτό του, να συνυπάρχει στην οθόνη με τον νεότερο Alfred που κάποτε είχε σχέδια, πρόγραμμα και την πεποίθηση ότι μπορούσε να οργανώσει τη ζωή του. Απέναντί του βρίσκεται η Audrey, ένας άνθρωπος που βλέπει τα πράγματα διαφορετικά και του θυμίζει ξανά και ξανά πως δεν μπορείς να προγραμματίσεις τη ζωή. Αυτή η φράση γίνεται τελικά πολλά περισσότερα από μια απλή φράση.

Η σχέση του Alfred και της Audrey είναι η καρδιά του Forever Ago. Και το παιχνίδι κάνει μια πολύ δίκαιη και σωστή επιλογή: δεν την παρουσιάζει σαν μια τέλεια, κινηματογραφική ιστορία αγάπης. Στις αναδρομές τους συνυπάρχουν τρυφερότητα, χιούμορ και στιγμές που εξηγούν γιατί οι δυο τους έμειναν μαζί για τόσα χρόνια. Υπάρχουν όμως και διαφωνίες, ανεκπλήρωτες επιθυμίες, διαφορετικές αντιλήψεις για τη ζωή και στιγμές όπου η αγάπη δεν αρκεί για να κάνει τα πάντα εύκολα.

Η πρώτη γνωριμία μας με το ζευγάρι έρχεται το 1974, όταν ο νεαρός Alfred και η Audrey κάνουν πεζοπορία στο Woolson Falls για μια σχολική εργασία. Από εκεί ξεκινά μια σχέση που θα απλωθεί σε δεκαετίες. Αργότερα, ο δρόμος του Alfred περνά από μέρη που συνδέονται με σημαντικές στιγμές της κοινής τους ζωής, όπως το εστιατόριο όπου της έκανε πρόταση. Το ενδιαφέρον βρίσκεται στο πώς αυτά τα μέρη λειτουργούν διαφορετικά για τον Alfred του παρόντος. Δεν επισκέπτεται απλώς παλιές τοποθεσίες. Επισκέπτεται εκδοχές του εαυτού του που δεν υπάρχουν πια.

Το παιχνίδι καταλαβαίνει ότι η μνήμη δεν είναι αρχείο. Είναι κάτι που αλλάζει μαζί μας. Ένα μέρος μπορεί να παραμένει στη θέση του και παρ’ όλα αυτά να έχει γίνει αγνώριστο. Ένα εστιατόριο μπορεί να έχει αλλάξει όνομα, ένας αγαπημένος προορισμός να έχει εγκαταλειφθεί, ένας άνθρωπος να έχει φύγει για πάντα. Σε τέτοιες στιγμές το «forever ago» αποκτά το πραγματικό του βάρος. Το παρελθόν δεν είναι απλώς πολύ μακριά. Είναι αδύνατο να επιστρέψουμε σε αυτό ακριβώς όπως ήταν. Είναι πλέον μια ανάμνηση.

Το gameplay του Forever Ago είναι, σκόπιμα, λιτό. Περπατάτε, εξερευνάτε, παρατηρείτε αντικείμενα, μιλάτε με ανθρώπους, ανοίγετε πόρτες και λύνετε μικρούς γρίφους. Υπάρχουν mini-games, επιλογές διαλόγου και στιγμές όπου η εξερεύνηση ανταμείβεται με επιπλέον πληροφορίες. Δεν υπάρχει όμως κάποιος σύνθετος ή καινοτόμος μηχανισμός που να βρίσκεται στο επίκεντρο.

Η σημαντικότερη «ικανότητα» του Alfred είναι η κάμερά του. Ίσως πρόκειται για την πιο έξυπνη σχεδιαστική απόφαση της Third Shift. Η φωτογραφική μηχανή δεν υπάρχει απλώς για να προσφέρει ένα photo mode. Συνδέει το παρόν με το παρελθόν. Ορισμένα αντικείμενα και σημεία του περιβάλλοντος ενεργοποιούν μικρές αναμνήσεις, ενώ η εξερεύνηση των περιοχών μπορεί να οδηγήσει σε επιπλέον στιγμές που φωτίζουν τη σχέση του Alfred και της Audrey. Υπάρχουν επίσης και σημεία  που οδηγούν σε πιο αφαιρετικές αναδρομές. Όταν εντοπιστούν όλα τα σημεία μνήμης μιας περιοχής, η ανάμνηση ολοκληρώνεται και το παιχνίδι αφήνει για λίγο τη ρεαλιστική αφήγηση για να μιλήσει με εικόνες. Είναι ένα εύρημα που λειτουργεί επειδή δεν προσπαθεί να εξηγήσει τα πάντα.

Το ίδιο ισχύει και για το scrapbook. Μετά από κάθε κεφάλαιο μπορείτε να επιλέξετε μέχρι τέσσερις φωτογραφίες για να κρατήσετε στο ημερολόγιο. Έτσι, το ταξίδι δεν αποκτά απλώς μια καταγραφή, αλλά αποκτά τη δική σας εκδοχή. Είναι μια μικρή αλλά σημαντική λεπτομέρεια. Το παιχνίδι μιλά διαρκώς για το πώς θυμόμαστε, ενώ ταυτόχρονα σας αφήνει να αποφασίσετε τι αξίζει να θυμάστε από το ίδιο το ταξίδι.

Ο Alfred ξεκινά μόνος, αλλά το παιχνίδι δεν τον αφήνει να παραμείνει έτσι. Στον δρόμο συναντά ανθρώπους που δεν γνωρίζει και έναν σκύλο που σταδιακά γίνεται κάτι περισσότερο από μια χαριτωμένη παρουσία. Οι συγκεκριμένες συναντήσεις δεν μοιάζουν απαραίτητα με «αποστολές». Είναι μικρές, τυχαίες ανθρώπινες επαφές, όπως αυτές που συμβαίνουν πραγματικά στη ζωή. Κάποιοι χαρακτήρες λειτουργούν εξαιρετικά. Ειδικά οι στιγμές όπου ο Alfred, ένας άνθρωπος που στην αρχή είναι απότομος, γκρινιάρης και συχνά δύσκολος στην επικοινωνία, αφήνει σταδιακά τις άμυνές του να πέσουν. Δεν γίνεται ξαφνικά άλλος άνθρωπος και αυτό είναι ίσως το πιο σημαντικό στην ιστορία.

Η εξέλιξή του δεν είναι μια εύκολη μεταμόρφωση από τον «δύσκολο ηλικιωμένο» στον συμπαθή χαρακτήρα που θα περιμέναμε να καταλήξει. Είναι περισσότερο μια μικρή μετατόπιση. Μαθαίνει να μιλά περισσότερο, να ακούει, να δέχεται βοήθεια και, κυρίως, να καταλαβαίνει ότι δεν χρειάζεται να κουβαλά μόνος του όλο το συναισθηματικό βάρος που τον κατακλύζει.

Υπάρχουν, ωστόσο, περιπτώσεις όπου το παιχνίδι δεν προλαβαίνει να δώσει στους δευτερεύοντες χαρακτήρες τον χώρο που χρειάζονται. Ορισμένες ιστορίες, όπως εκείνη του Sam, μοιάζουν σαν να τελειώνουν λίγο πριν αποκτήσουν το πλήρες συναισθηματικό τους βάρος. Κάτι που μοιάζει για μια μικρή, χαμένη ευκαιρία, γιατί το Forever Ago έχει ήδη βρει τη σωστή ιδέα: μερικές από τις σημαντικότερες σχέσεις στη ζωή μας ξεκινούν τυχαία και διαρκούν περισσότερο απ’ όσο περιμέναμε.

Το παιχνίδι διαρκεί περίπου τέσσερις ώρες και αποτελείται από εννέα κεφάλαια. Είναι μια εμπειρία που μπορεί να ολοκληρωθεί αρκετά σύντομα. Αυτό είναι ταυτόχρονα πλεονέκτημα και αδυναμία. Από τη μία, η διάρκεια προστατεύει την ιστορία από την υπερβολή. Το παιχνίδι ξέρει τι θέλει να πει και, ως επί το πλείστον, δεν χρειάζεται δεκάδες ώρες για να το κάνει. Από την άλλη, υπάρχουν σημεία όπου ο ρυθμός γίνεται πραγματικά αργός.

Ο Alfred περπατά αργά. Πολύ αργά. Οι μηχανισμοί είναι περιορισμένοι και ορισμένα φορές απαιτείται να βρεθείτε σχεδόν στο απόλυτα σωστό σημείο ή να κοιτάξετε ένα αντικείμενο από συγκεκριμένη γωνία. Σε κάποιες περιπτώσεις αυτό δημιουργεί τριβή που δεν έχει σχέση με την αφήγηση, και δυστυχώς είναι μια λεπτομέρεια που επαναλαμβάνεται αρκετά ώστε να γίνει αισθητή. Παράλληλα, υπάρχουν και στιγμές όπου η αργή κίνηση λειτουργεί υπέρ του παιχνιδιού. Ο τίτλος θέλει να σας βάλει στον ρυθμό ενός ανθρώπου που δεν βιάζεται. Δεν υπάρχει sprint button, και αυτή η επιλογή έχει θεματικό λόγο. Το σώμα του Alfred δεν είναι το σώμα του ανθρώπου που βλέπουμε στις αναδρομές. Το πρόβλημα είναι ότι η πρόθεση δεν εξαφανίζει την αίσθηση της επανάληψης.

Το καλύτερο παράδειγμα του πόσο διαφορετικά μπορεί να λειτουργήσει το gameplay βρίσκεται στο εγκαταλελειμμένο resort, όπου η εξερεύνηση αποκτά μεγαλύτερη αίσθηση ανακάλυψης και υπάρχει ακόμη και ένα μικρό και ιδιαίτερο mini-game. Είναι ακριβώς αυτές οι στιγμές που δείχνουν τι θα μπορούσε να προσφέρει το παιχνίδι αν είχε επενδύσει λίγο περισσότερο στη διαδραστικότητά του.

Οπτικά, το Forever Ago έχει μια πολύ ιδιαίτερη ταυτότητα. Το παιχνίδι απομακρύνθηκε από την claymation αισθητική που είχε παρουσιαστεί αρχικά και κατέληξε σε ένα stylized low-poly ύφος με έντονα χρώματα, ονειρική ατμόσφαιρα και καθαρές διαφοροποιήσεις ανάμεσα στα τοπία. Δάση, έρημοι, χιονισμένα βουνά και εγκαταλελειμμένες τοποθεσίες συνθέτουν μια διαδρομή που μοιάζει με αμερικανικό road trip μέσα από μια ανάμνηση. Οι χώροι έχουν επίσης τη δική τους ιστορία. Δεν λειτουργούν μόνο ως σκηνικά για τον Alfred, αλλά ως τόποι που έχουν αλλάξει μαζί με τον χρόνο.

Η μουσική του Clark Aboud, όμως, είναι αυτή που συχνά ολοκληρώνει την ατμόσφαιρα. Το soundtrack δεν βρίσκεται απλώς στο background. Δίνει στις σκηνές το συναισθηματικό τους βάρος, μεταφέροντας την ατμόσφαιρα από τη μελαγχολία στην ελπίδα και πίσω. Κομμάτια όπως τα Forever Yours και Leave Home Behind ξεχωρίζουν, ενώ το Nothing Goes Away των Wolfie’s Just Fine αποτελεί ένα από τα πιο δυνατά μουσικά σημεία της εμπειρίας. Υπάρχουν στιγμές όπου η μουσική λέει περισσότερα από όσα θα μπορούσε να πει ο διάλογος. Σε εκείνα τα σημεία το παιχνίδι βρίσκει την απόλυτη ισορροπία του.

Στο τέλος, το Forever Ago επιστρέφει στην ίδια ιδέα από την οποία ξεκίνησε. Απώλεια. Μετάνοια. Όχι σαν δύο λέξεις που πρέπει να ξεπεραστούν, αλλά σαν δύο βαρίδια που ο Alfred θα πρέπει να μάθει να κουβαλά διαφορετικά. Το ταξίδι δεν μπορεί να φέρει την Audrey πίσω. Δεν μπορεί να ξανακάνει τον Alfred νέο. Δεν μπορεί να διορθώσει τις αποφάσεις που πήραν οι δυο τους ή να αλλάξει όσα συνέβησαν. Μπορεί όμως να του θυμίσει ότι η ζωή δεν σταματά επειδή ένα κομμάτι της τελείωσε.

Ίσως αυτό είναι το πιο όμορφο στοιχείο της ιστορίας. Το Forever Ago δεν αντιμετωπίζει τη μνήμη σαν φυλακή. Την αντιμετωπίζει σαν κάτι που μπορούμε να κουβαλήσουμε μαζί μας χωρίς να μένουμε για πάντα μέσα της. Στον δρόμο, ο Alfred ξαναβλέπει μέρη που κάποτε σήμαιναν τα πάντα. Γνωρίζει ανθρώπους που δεν περίμενε να συναντήσει. Δένεται με έναν σκύλο. Μιλά. Ακούει. Θυμάται. Φωτογραφίζει. Και κάπου ανάμεσα σε όλα αυτά, αρχίζει ξανά να κοιτάζει μπροστά. Γιατί το πραγματικό ταξίδι δεν ήταν ποτέ προς τον βορρά. Ήταν προς την αποδοχή ότι κάποια πράγματα δεν μπορούν να αλλάξουν και ότι αυτό δεν σημαίνει πως τίποτα άλλο δεν μπορεί να αλλάξει.

Το Forever Ago δεν είναι ένα παιχνίδι που θα κερδίσει όλους τους παίκτες, ούτε προσπαθεί να γίνει κάτι περισσότερο από αυτό που πραγματικά θέλει να είναι. Η περιορισμένη διαδραστικότητα, ο αργός ρυθμός και ορισμένα βιαστικά αφηγηματικά arcs το εμποδίζουν να φτάσει όσο μακριά θα μπορούσε.

Όταν όμως καταφέρνει τον στόχο του, λειτουργεί με έναν τρόπο σπάνιο. Η σχέση του Alfred με την Audrey, η φωτογραφική μηχανή, οι μικρές ανθρώπινες συναντήσεις και κυρίως η μουσική δημιουργούν μια εμπειρία που μπορεί να μείνει μαζί σας περισσότερο από τη διάρκειά της. Δεν χρειάζεται να σας ζητήσει να αγαπήσετε το ταξίδι του Alfred. Αρκεί να σας κάνει, έστω για λίγο, να σκεφτείτε το δικό σας.

Το Forever Ago κυκλοφορεί από τις 8/10/26 για PS5, PC, Switch 2 και Xbox Series. Το review μας βασίστηκε στην έκδοσή του για το PS5 με review code που λάβαμε από την Annapurna Interactive.