Mina The Hollower | Review

Όπως η Team Cherry έδειξε πέρυσι ότι ήθελε τον χρόνο της για να παραδώσει το εξαιρετικό Hollow Knight: Silksong, έτσι και η Yacht Club Games έρχεται έπειτα από μία πολυετή ανάπτυξη για να αφήσει το δικό της στίγμα. Παρόλο που το Shovel Knight σαφώς δεν είχε το ίδιο εκτόπισμα με αυτό του Hollow Knight και πάλι αποτελούσε ένα παιχνίδι που ενέπνευσε πλήθος indie δημιουργιών.

Ό,τι έκανε το Hollow Knight για τα metroidvania, θα μπορούσε να πει κανείς ότι έκανε το Shovel Knight για τα γραμμικά platformers, retro αισθητικής. Το πόνημα της Yacht Club Games, ιδίως αν το λάβουμε στην ολότητά του, μαζί με τα πλούσια DLCs που πρόσφερε δωρεάν, μετέφερε μία ογκωδέστατη, ποικιλόμορφη και διασκεδαστικότατη platform εμπειρία.

Αντίστοιχα με την περίπτωση της Team Cherry, δεν θα γινόταν παρά να δημιουργηθεί ένα σχετικό hype για τη νέα δημιουργία της Yacht Club Games, ιδίως λαμβάνοντας υπόψη ότι πρόκειται για ένα καινούριο IP. Το Mina the Hollower έρχεται ως μία απόδειξη ότι η ολιγομελής ομάδα ανάπτυξης είναι κάθε άλλο παρά ένα “one trick pony”, αποφεύγοντας τα “εύκολα” μονοπάτια ενός sequel της αρχικής τους επιτυχίας.

Βέβαια, η βασική τους σχεδιαστική φιλοσοφία παραμένει η ίδια, επιμένοντας στην αναβίωση της NES / Master System εποχής. Η pixel art του Mina the Hollower μπορεί να δείχνει φαινομενικά απλοϊκή, ωστόσο, εμπεριέχει πολλούς πόντους ζωντάνιας. Διατηρείται η εικόνα ενός τίτλου που δείχνει σαν να ξεπήδησε από τα συστήματα της οκτάμπιτης εποχής, δείχνοντας παράλληλα πως η πυκνότητα του σχεδιασμού του και τα πολυάριθμα εφέ μάλλον θα έκανε τα μηχανήματα της εποχής να βγάλουν καπνούς.

Αναμφίβολα αυτή η τεχνοτροπία είναι το λιγότερο ιδιότροπη (όπως θα μπορούσε να υποστηρίξει και ο αγαπητός Tom Petty / Tomic, πάντα καυστικός όσον αφορά στην pixel art) και σίγουρα όχι για όλους. Στοχεύοντας στη νοσταλγία, είναι πιθανό να απωθήσει μερίδα παικτών, ιδίως βλέποντας ότι αποφεύγει την εξόφθαλμη προσπάθεια για λεπτομέρεια ενός Replaced.

Εντούτοις, το Mina the Hollower παραδίδει τη δική του, ανεπαίσθητη λεπτομέρεια, που γίνεται σταδιακά κατανοητή. Ο απλοϊκός σχεδιασμός της συμπαθούς ποντικίνας, της Mina, αλλά και τα ογκώδη, διακριτά pixels που συνθέτουν το περιβάλλον και τους χαρακτήρες, αρχίζουν και αποκτούν άλλη γοητεία, όταν αρχίζει να γίνεται κατανοητό το πάθος των δημιουργών για την αποτύπωση ενός ζωηρού και ποικιλόμορφου κόσμου, γεμάτο με διάφορα οπτικά εφέ αλληλεπίδρασης, που αποκαλύπτει διαρκώς εκπλήξεις και συμπεριλαμβάνει ευφυή εξερεύνηση.

Επιπλέον, το Mina the Hollower παίρνει τη θαρραλέα επιλογή της ισομετρικής προοπτικής, ένα ρίσκο, δεδομένης της τεχνοτροπίας που ακολουθεί. Προφανώς υπήρχαν ανάλογα παιχνίδια της εποχής, όπως το Zelda του NES, το οποία άλλωστε αποτελούν και μία σαφέστατη πηγή έμπνευσης. Όμως το Mina the Hollower δεν μεταφέρει απλά μία εμπειρία ανάλογη των Zelda.

Πρόκειται για ένα αμάλγαμα ιδεών και μηχανισμών που έχει ως βάση τον -ανοιχτής φύσης- σχεδιασμό των Legend of Zelda και A Link to the Past, με γερές δόσεις platforming που θα έβρισκε κανείς στα πιο πετυχημένα platformers της εποχής και ελαφρές πινελιές από soulslike στη μάχη (έμφαση στη φράση “ελαφρές πινελιές” για αποφυγή σύγχυσης για το τι παιχνίδι είναι). Πρωτίστως, θα λέγαμε ότι αποτελεί μία ιδιόμορφη περίπτωση που έχει το DNA ενός δισδιάστατου metroidvania αλλά σε ισομετρική απόδοση.

Η αρχή μάς βρίσκει επάνω σε ένα πλοίο με προορισμό το νησί του Tenebrous. Εμείς παίρνουμε τον ρόλο της Mina, μίας πολεμίστριας και εφευρέτιδος που επιστρέφει στην πόλη του Ossex, η οποία μαστίζεται από μία επιδρομή τεράτων. Σαν να μην έφτανε αυτό, οι εφτά πρωτοποριακές γεννήτριες που είχε εγκαταστήσει η Mina στο νησί έχουν καταστραφεί. Όπως μπορεί να υποθέσει κανείς, η επισκευή τους αποτελεί τον βασικό κορμό της ιστορίας, όντας διάσπαρτες σε όλες τις άκρες του νησιού.

Για το κεντρικό σενάριο δεν χρειάζεται να ειπωθούν πολλά, καθώς έχει ορισμένες προβλέψιμες τροπές, παραμένοντας απλοϊκό ως προς τα βασικά του ζητούμενα. Από την άλλη πλευρά, οι περιφερειακοί χαρακτήρες και οι απρόσμενες καταστάσεις παρουσιάζουν πολύ μεγαλύτερο ενδιαφέρον.

Όχι γιατί θα βρείτε κάποια εξεζητημένη παράπλευρη πλοκή ή χαρακτήρες με βάθος, αλλά γιατί το παιχνίδι δεν χάνει ευκαιρία για χιουμοριστικά συμβάντα, εκκεντρικούς χαρακτήρες και ορισμένες εντελώς σουρεάλ περιστάσεις. Όπως η ξαφνική ανακάλυψη ενός ζωντανού πλατανόφυλλου που θα οδηγήσει σε μία “δραματική” εξέλιξη. Ή το κυνήγι ενός λαγού, με τη βοήθεια δύο παιδιών, σε ένα ευφάνταστο boss fight με μία αναπάντεχη κατάληξη. Ή η αποκάλυψη πως ορισμένοι διασκορπισμένοι “μαγαζάτορες” κρύβουν ένα σκοτεινό μυστικό πίσω από την ύπαρξή τους.

Ο κόσμος πραγματικά βρίθει από μυστικά και πλήθος από set-pieces. Η δομή του Tenebrous αποτελεί ίσως το μεγαλύτερο επίτευγμα του Mina the Hollower, αποτυπώνοντας έναν κόσμο με εξαιρετικά πυκνό σχεδιασμό. Ο ενιαίος χάρτης του αποφεύγει -σχεδόν ευθαρσώς- την υπέρογκη έκταση των open world παιχνιδιών καθώς, πολύ απλά, δεν είναι κάτι που χρειάζεται για να δείξει τον όγκο του περιεχομένου του.

Το 90% (αν όχι το 99%) κάθε μίας από τις εκατοντάδες επιμέρους “εικόνες” που απαρτίζουν τον κόσμο, μπορεί να περιέχουν ένα ή περισσότερα μυστικά ή πύλες που να μας μεταφέρουν σε επιμέρους τοποθεσίες (σπήλαια, σπίτια, κάστρα, ναούς κ.λπ.). Ένας ραγισμένος τοίχος, ένα τετραγωνάκι εδάφους που διαφέρει ελαφρώς από τα υπόλοιπα, ένα σεντούκι κάπου ψηλά που μας “λοξοκοιτάει” και πολλά πολλά ακόμα μυστικά και περιβαλλοντικοί γρίφοι, έρχονται να συνθέσουν ένα παιχνίδι που θα μπορούσε να οριστεί ως η επιτομή της platforming εξερεύνησης.

Στον πυρήνα του gameplay βρίσκεται η δυνατότητα της Mina να κινείται κάτω από το έδαφος για 1-2 δευτερόλεπτα. Αυτή η βασική κίνηση, που αποτελεί μεγάλο μέρος της ταυτότητας της ηρωίδας, αξιοποιείται στο έπακρο και με ιδιαίτερα έξυπνο τρόπο.

Αποτελώντας ένα αναπόσπαστο κομμάτι του platforming, μας επιτρέπει να εκτελούμε μεγαλύτερα άλματα όταν ξετρυπώνουμε από το έδαφος ή να περιφερόμαστε σε περιοχές που ειδάλλως δεν θα μπορούσαμε. Αν και έχει μία ελαφρά καμπύλη εκμάθησης, η δυνατότητα κίνησης κάτω από το έδαφος αποτελεί μία ευφάνταστη κύρια λειτουργία.

Στο παραπάνω, σημαντικό ρόλο διαδραματίζει και το εύρος των εναλλακτικών τρόπων με τους οποίους χρησιμοποιούμε αυτήν την ικανότητα. Κάθε ένα από τα biomes εισάγει τις δικές του ξεχωριστές καταστάσεις. Στα ανατολικά παράλια θα έρθουμε σε επικά σκηνικά σαν να βγαίνουν από ένα οκτάμπιτο God of War. Στα δυτικά θα χρειαστεί να ξεφεύγουμε διαρκώς από ένα υπέρογκο σκιάχτρο που θα μπορούσε να πάρει στο κατόπι ακόμα και τον Nemesis.

Στα νότια θα βρεθούμε σε βάλτους, που θα ήταν στο στοιχείο τους αν βρίσκονταν κάπου στη Λουϊζιάνα, όπου οι συνεχείς λίμνες δημιουργούν απαιτητικές platforming καταστάσεις. Σε κάθε γωνιά του χάρτη η ομάδα ανάπτυξης επιχειρεί και καταφέρνει να παρουσιάζει ξεχωριστά set-pieces και πολλαπλές εκπλήξεις, με τη μορφή νέων εχθρών, εμποδίων, μηχανισμών και -φυσικά- έξυπνα κρυμμένων μυστικών. Και κάπου προς το τέλος, εκεί που νομίζει κανείς ότι έχει δει ότι έχει να προσφέρει το παιχνίδι, έρχεται ένα από τα πιο ευφάνταστα και εναλλακτικά dungeons όλης της εμπειρίας.

Εκεί που υπάρχει ένα ελαφρύ μελανό σημείο είναι στο κομμάτι της μάχης, αν και αυτό αποτελεί ένα θέμα που παρατηρείται μόνο στο αρχικό τμήμα. Θέλοντας η ομάδα ανάπτυξης να μεταφέρει υψηλή πρόκληση, οι εχθροί δίνουν γερά χτυπήματα και τα λάθη δεν συγχωρούνται. Εκεί που κάνει τη ζωή μας πραγματικά δύσκολη, είναι στην απουσία κάποιας άμεσης αμυντικής κίνησης.

Δεν υπάρχει το παραδοσιακό dodge ή block (τουλάχιστον μέχρι να εντοπίσει κάποιος την ασπίδα, ως εναλλακτικό όπλο), απαιτώντας να κάνουμε βουτιά κάτω από το έδαφος για να αποφεύγουμε χτυπήματα. Μία κίνηση που δεν είναι και η πιο άμεση, απαιτώντας μερικά κλάσματα του δευτερολέπτου από τη στιγμή που η Mina κάνει το άλμα μέχρι να πέσει κάτω από το έδαφος, κάτι που σημαίνει ότι δεν γίνεται να χρησιμοποιηθεί ως μία άμεση αποφυγή. Αυτό σημαίνει πρακτικά ότι η άμυνά μας απαιτεί την πρόβλεψη της εκκίνησης των εχθρικών επιθέσεων και όχι την ενστικτώδη ενεργοποίησή της με το που δούμε ένα χτύπημα να πλησιάζει.

Αν και αρχικά είναι κάτι που οδηγεί σε εκνευρισμό, με λίγη υπομονή και ορισμένες αναβαθμίσεις η μάχη γίνεται πολύ πιο διαχειρίσιμη και εν τέλει ιδιαίτερα ευχάριστη, χάρη στην ποικιλία των εχθρών, την ωραία αίσθηση των χτυπημάτων και την πάντα διαρκή κινητικότητα που απαιτούν οι συγκρούσεις.

Τεράστια πηγή διευκόλυνσης και πλούσιας παραμετροποίησης παρουσιάζεται στα λεγόμενα “trinkets”, εξαρτήματα δηλαδή, που προσφέρουν βοηθήματα για το platforming και τη μάχη, μέσα από μία ευρεία γκάμα από buffs ή εξτρά δυνατότητες. Επιπλέον, πολλά από αυτά κρίνονται αναγκαία για την επίλυση περιβαλλοντικών γρίφων και εύρεση μυστικών, προσδίδοντας βάθος στο κομμάτι της εξερεύνησης.

Στα παραπάνω έρχονται να προστεθούν τα δευτερεύοντα, αναλώσιμα όπλα, εν είδει αυτών που θα έβρισκε κανείς στα πρώτα δισδιάστατα Castlevania. Μόνο που εδώ έχουν μεγαλύτερη ποικιλομορφία και χρηστικότητα. Συνολικά, platforming, μάχη και εξερεύνηση αλληλοσυνδέονται με έκδηλη αρμονία, μεταφέροντας μία πλήρως διασκεδαστική εμπειρία, με πολύ μεγαλύτερο βάθος από ό,τι αρχικά ενδέχεται να αφήνει να εννοηθεί.

Εν κατακλείδι, το Mina the Hollower έρχεται ως ένα ιδιαίτερα εθιστικό και χορταστικό παιχνίδι, 20-30 ωρών (ανάλογα με το ποσοστό ολοκλήρωσης που θέλει να πετύχει κάποιος), αναβιώνοντας με μοναδικό τρόπο την οκτάμπιτη εποχή (από τον οπτικό τομέα μέχρι τα ηχητικά εφέ και το πληθωρικό soundtrack – εξίσου οκτάμπιτης λογικής). Ένα έξυπνο πάντρεμα ισομετρικού κόσμου, με έντονη platforming ιδιοσυγκρασία, δομημένο επάνω σε έναν ευφάνταστο και πλούσιο κόσμο, γεμάτο από κάθε λογής μυστικά.

Εκτός των παραπάνω, η Yacht Club Games προσφέρει ένα υποδειγματικό level design, με περιοχές για τις οποίες θα μπορούσε να υποστηρίξει κανείς πως έχει πέσει συζήτηση και φροντίδα για τον σχεδιασμό που έχει ακόμα και το τελευταίο τους τετραγωνάκι. Το Silksong της χρονιάς όσον αφορά τα indies; Μία θέση που δύσκολα θα χάσει.

Το Mina The Hollower κυκλοφορεί από τις 29/5/26 για PS5, PS4, PC, Switch, Switch 2, Xbox Series και Xbox One. Το review μας βασίστηκε στην έκδοσή του για PC με review code που λάβαμε από τη Yacht Club Games.