Παιχνίδια του 2015

Αναμφισβήτητα το 2015 υπήρξε μια περίεργη χρονιά, τόσο για τη βιομηχανία, όσο και για την ίδια τη χώρα μας. Ειδικά όταν οι γραμμές που χαράζουν παράλληλα οι δύο αυτές λέξεις ενώνονται, τότε μπορεί να έχουμε παράξενα και, ενίοτε δυσάρεστα, συμβάντα.

Αναφέρομαι συγκεκριμένα στην επιβολή των γνωστών και μη εξαιρετέων capital controls, τα οποία δημιούργησαν τεράστια προβλήματα τόσο στη διάθεση των προϊόντων της βιομηχανίας στα κατά τόπους καταστήματα, όσο και στην εύρυθμη λειτουργία των εν λόγω εταιρειών. Δεν μπορούμε να παραβλέψουμε πόσοι τίτλοι δεν έκαναν «επίσημη πρεμιέρα» στη χώρα μας σε αντίθεση με τις υπόλοιπες αγορές, καθώς οι απαραίτητες πιστώσεις δεν επέτρεψαν στους εισαγωγείς να φέρουν έγκαιρα αναμενόμενους τίτλους στα ράφια των καταστημάτων, ενώ άλλοι τίτλοι δεν κατάφεραν ούτε και αυτό. Τέλος, καθώς ενός κακού μύρια έπονται, η ανακοίνωση του τερματισμού λειτουργίας της Nortec, της μέχρι πρότινος ελληνικής αντιπροσωπείας της Nintendo, ήταν το κερασάκι στην τούρτα όλων αυτών των προβλημάτων που ξεκίνησαν με την επιβολή των τραπεζικών ελέγχων. Ίσως ήταν και το μοναδικό γεγονός που με ενόχλησε και με απασχόλησε ιδιαίτερα καθώς, όντας οπαδός της Nintendo από πολύ μικρή ηλικία, και έχοντας μεγαλώσει γνωρίζοντας ότι ανά πάσα στιγμή θα μπορώ να βρω hardware και software της αγαπημένης μου εταιρείας, τώρα μπαίνω στη διαδικασία να σκεφτώ ποιο θα είναι το μέλλον της Nintendo στη χώρα μου.

Και παρά τα μεγάλα λάθη και φάουλ που έκανε η εταιρεία φέτος, πολλά από τα οποία αναδείχθηκαν μετά την τραγική της παρουσίαση στην Ε3 (απόκρυψη πληροφοριών για το Zelda U, η ανακοίνωση του Metroid τίτλου της στο 3DS κλπ) δεν θα ήθελα να δω πρόωρους τίτλους τέλους της στην Ελλάδα. Η ίδια η Nintendo Ευρώπης δεν έχει ξεκαθαρίσει το τοπίο και πλέον η αγορά προϊόντων μέσω διαδικτύου φαντάζει η μόνη εναλλακτική που έχω, αν και αυτή η εναλλακτική δεν είναι εύκολη για άλλους ανθρώπους που στήριζαν την εταιρεία και τα προϊόντα της, καθώς οι ηλεκτρονικές αγορές είναι κάτι που δεν έχει ωριμάσει όπως έπρεπε σε αυτή τη χώρα.

Από εκεί και πέρα περνάω στις ωραίες στιγμές που μου χάρισε γενικότερα η βιομηχανία. Δεν θα μπορούσα να παραλείψω τις 200+ ώρες που πέρασα στο πλευρό του Geralt από τη Ρίβια, στην προσπάθειά του να εντοπίσει την Ciri και να σταματήσει την επέλαση του Άγριου Κυνηγιού (The Witcher 3: Wild Hunt). Και επειδή το τέλος δεν γράφτηκε όπως ακριβώς θα ήθελα στην αρχή, έπρεπε να επιστρέψω ξανά στον αχανή κόσμο που έφτιαξε η CD Projekt για να κατορθώσω να κλείσω το παιχνίδι ικανοποιημένος από το τελικό αποτέλεσμα. Ως κάτοχος υπολογιστή απόλαυσα ιδιαίτερα την έκδοση του Grand Theft Auto V και μπόρεσα ιδίοις όμμασι να καταλάβω γιατί οι παίκτες που το έπαιξαν στις κονσόλες μιλούσαν με… σχεδόν διθυραμβικά σχόλια για αυτόν τον τίτλο. Έζησα για ακόμα μια φορά τις περιπέτειες του Snake στον κόσμο του Metal Gear Solid V: The Phantom Pain και απόλαυσα όσο τίποτα το κύκνειο άσμα του δημιουργού του, Hideo Kojima, ελπίζοντας πως οι επόμενοι τίτλοι που θα μας προσφέρει θα μπορούν εύκολα να συναγωνιστούν τη δουλειά που έριξε στη σειρά Metal Gear.

Τέλος, ως λάτρης της ιστορίας γενικότερα και του Λονδίνου ειδικότερα, δεν τόλμησα να πω όχι στα δίδυμα αδέλφια Frye και στο Assassin’s Creed: Syndicate. Ναι, πολλά έχουν ειπωθεί για την πορεία της σειράς και τις πολιτικές της Ubisoft, αλλά το Syndicate έκανε κατ’ εμέ μια φιλότιμη προσπάθεια να επιστρέψει σε πράγματα που έκαναν ενδιαφέρουσα τη σειρά: ενδιαφέροντες χαρακτήρες (λάτρεψα τον Jacob όταν δεν «τρωγόταν» με την Evie) και ικανοποιητική ιστορία, ενώ θυμήθηκα το παλιό μου μένος ενάντια στη Juno, κάτι που κόντεψα να ξεχάσω μετά το κάκιστο Unity.

Τέλος, ελπίζω να αξιωθώ να αποκτήσω μια κονσόλα στο άμεσο μέλλον, γιατί και εκεί φαίνεται πως επικρατεί μια ανοδική πορεία στην παραγωγή ποιοτικών τίτλων, πέραν των remasters, τίτλων που μονοπώλησαν το ενδιαφέρον των gamers παγκοσμίως και κυκλοφόρησαν ή θα κυκλοφορήσουν τη νέα χρονιά! Γιατί η βιομηχανία μπορεί να κάνει λάθη, αλλά εξακολουθεί και έχει δυνατές στιγμές, που η λαίλαπα που ακούει στο χαρακτηρισμό «mobile» δεν τολμά ούτε να ονειρευτεί. Και εναπόκειται σε εμάς, τον κάθε gamer ξεχωριστά, να ανταμείψει την καλή προσπάθεια ή να τιμωρήσει τα λάθη.

Καλές και κακές στιγμές υπήρξαν αρκετές φέτος και, ειλικρινά, δεν υπάρχει νόημα να αναφερθούμε σε αυτά. Γιατί μπορεί να είχαμε καλά και «δουλεμένα» παιχνίδια, όπως το Rise of the Tomb Raider, αλλά δεν πρέπει να ξεχνάμε το φιάσκο του Batman: Arkham Knight και τον πονοκέφαλο που προκάλεσε στους κατόχους της έκδοσης ηλεκτρονικών υπολογιστών. Το μόνο που μπορούμε να κάνουμε είναι να ελπίσουμε πως η νέα χρονιά θα έχει μόνο καλές στιγμές και πως θα «μάθει» από τα παθήματά της.

Μέχρι τότε, καλή χρονιά σε όλους!

Κώστας Παπαμήτρου