Παιχνίδια του 2015

Δειλά δειλά, η νέα γενιά άρχισε επιτέλους να παίρνει μπρος το 2015. Καλά, μη φανταστείτε και πάρα πολλά πράγματα. Το Wii U συνέχισε την αναιμική πορεία του, το PS4 είχε έναν χλιαρότατο χρόνο με 2-3 ωραίες εκπλήξεις και το Xbox One έδωσε μεν ορισμένους πολύ καλούς τίτλους αλλά… Σε γενικές γραμμές, λόγω μεγάλων ευκαιριών στο Ηνωμένο Βασίλειο, κατάφερα και μπήκα πλέον και επίσημα στη νέα γενιά με τις νέες τις κονσόλες και κουτσά στραβά, μπόρεσα να χαρώ αρκετά παιχνίδια. Αυτή η μανία βέβαια να κάνουμε τα μισά παιχνίδια open world, μόνο ζημιά κάνει στη βιομηχανία. Και κουραστικά γίνονται, αλλά και δεν έχουμε χρόνο να πάρουμε άλλο παιχνίδι. Γιατί για κάθε ένα GTAV ή ένα Witcher 3 (που έχουν και αυτά τα κουραστικά τους), όταν έχουμε 10 Mad Max, Fallout 4 κλπ, ο μέσος εργαζόμενος είναι καταδικασμένος από χέρι. Έστω, ευτυχώς φέτος είχε μπόλικες παιχνιδάρες το καρέ, οπότε δεν πειράζει, και οι απογοητεύσεις είναι μέσα στη ζωή.

Η απογοήτευση της χρονιάς
Αποτυχίες υπήρχαν πολλές, αυτό είναι σίγουρο. Από τη μία, το Battlefront που είχε πολύ λιγότερο υλικό απ’ ό,τι περιμέναμε. Έπειτα, το Batman, που η PC έκδοσή του θα είχε οδηγήσει τους δημιουργούς στην αρένα αν ζούσαμε σε άλλη εποχή. Καλά, για το The Order 1886 το περίμενα μέτριο και έδεσε άψογα στο λεξικό δίπλα από αυτή τη λέξη. Αυτό που ναι μεν περίμενα να μη με τρελάνει αλλά είχα μια κρυφή ελπίδα, ήταν το Fallout 4. Γιατί ναι, η Bethesda του είχε τινάξει τα πέταλα ως franchise, αλλά υπήρχαν κάποια καλά στοιχεία στο 3. Και με το χεράκι της Obsidian στο New Vegas, η σειρά έδειχνε να κάνει μια στροφή προς τη σωστή κατεύθυνση. Αγνόησα τα καμπανάκια όταν είδα το Minecrafting στο αρχικό trailer, προσπάθησα να αγνοήσω το παραλήρημα στο Dolby Theater με ατάκες “violence and guns are fun, that’s what we are doing in Fallout 4”, ελπίζοντας απλά σε «αστειάκια» του marketing. Αλλά η ενασχόλησή μου με τον τίτλο, ήταν απλά τραυματική.

Πέρα από το σενάριο, που δε κάνει ούτε για χαρτί υγείας σε θάλαμο οπλιτών, πέρα από τα ανούσια fillers και το ατελείωτο gunplay και τέρατα, εκεί που το μυαλό μου έγινε πουρές ήταν απλά η εγκατάλειψη οποιουδήποτε μέτρου και σταθμού. Πάρε superweapons, πάρε power armors, πάρε super duper hyper ultra 3star mutant, πάρε 3000+ ίδιους εχθρούς… Έλεος δηλαδή. Ένα παιχνίδι τίγκα στο ανούσιο υλικό, πνιγμένο στην υπερβολή, μηδενική πλέον επαφή στο lore και παρουσιασμένο με μια μηχανή γραφικών bugαρισμένη από το 2001. Και μπορεί αυτή τη φορά ο κόσμος να αντέδρασε, αλλά όταν το παιχνίδι συνεχίζει να πουλάει τόσο πολύ, ε, έχω χάσει πάσα ελπίδα για την ποιότητα κάθε μελλοντικής προσπάθειας της Bethesda.

Pillars of Eternity
Αφήνοντας την επανάληψη, την υπερβολή και την καφέ-πράσινη βαρεμάρα, ας περάσουμε στην απίστευτη προσπάθεια της Obsidian. Ομολογώ πως δεν περίμενα να καταφέρω να ξαναζήσω μεγαλείο επιπέδου Baldur’s Gate. Και αντικειμενικά, το παιχνίδι είναι αρκετά πιο μικρό και «ελαφρύ». Όμως η αγάπη και το μεράκι που έπεσαν πάνω του είναι κάτι που σπάνια βλέπουμε στις μέρες μας. Ένας τεράστιος, ολοκαίνουργιος fantasy κόσμος με το δικό του ιδιαίτερο lore, quests εξαιρετικής ποιότητας και μια υπέροχη βελτίωση στους DnD μηχανισμούς, έκαναν το PoE ένα από τα πιο αγαπημένα μου παιχνίδια για τη χρονιά που πέρασε.

Witcher 3
Για αυτό τώρα, ομολογώ πως ήμουν πολύ σκεπτικός. Λίγο το ότι είχα βαρεθεί πολύ στο δεύτερο παιχνίδι γιατί είχε απλοποιηθεί και σε gameplay και σε ιστορία από το πρώτο, αλλά και λίγο το γεγονός ότι θα ήταν open world, με είχαν τρομάξει. Και να πω την αλήθεια, στο πρώτο μεγάλο chapter είχα κουραστεί πολύ από τις αποστάσεις. Πάρε quest, πήγαινε 50 μίλια παραπέρα, γύρνα πίσω, ξανά 50 μίλια από άλλη πλευρά… Αλλά όταν πήγα στα νησιά… Ααααχχχχχ…. Εκεί το παιχνίδι απογειώθηκε. Πήρε βάρος, πήρε ήθος, πήρε ατμόσφαιρα, πήρε τα μυαλά!

Divinity Original Sin Enhanced Edition
Για δεύτερη χρονιά αυτό το παιχνίδι στη λίστα μου. Η Larian πήρε ένα ήδη υπέροχο παιχνίδι και το… μπουμπούνιασε με τόσο πολύ νέο υλικό (και δωρεάν παρακαλώ) που εκεί που είπα να το δω διαδικαστικά για το review, τελικά το ξαναέβγαλα από την αρχή και ψήνω και άλλο ένα playthrough από το νέο έτος. Εξαιρετικό roleplaying με άπειρες επιλογές, που δυστυχώς πλέον δεν βλέπουμε σε RPGs.

Bloodborne
To Demon Souls το είχα λατρέψει. Το Dark Souls το είχα χαρεί πολύ. Το Dark Souls 2 όμως, το είχα βαρεθεί. Πολύ επανάληψη στη φόρμουλα και πλέον ένιωθα σαν να παίζω expansion και όχι νέο παιχνίδι. Και ήρθε το Bloodborne. Και η τράπουλα επιτέλους ανακατεύτηκε, το gameplay άλλαξε, η σαπίλα έγινε πιο «μαύρη και σατανική» και το ενδιαφέρον που ξανακερδήθηκε κατά κράτος. Βλέπω νέο playthrough στον ορίζοντα κάπου στο 2016.

Starcraft II: Legacy of the Void
Όπως είπα και στο review, το κλείσιμο της σειράς Starcraft ήταν μια εξιλέωση για τη Blizzard. Μετά το «Διαστημόπλοιο της Αγάπης» που είδαμε στο Heart of the Swarm και την γενικότερη ισχνή γραφή της Blizzard τη τελευταία δεκαετία, οι προσδοκίες μου ήταν πολύ χαμηλές. Όμως, επιτέλους, η Blizzard ξύπνησε. Ένα πολύ δυνατό (αν και φλύαρο) space soap opera, με διαγαλαξιακή επιτέλους σημασία, τεράστιες βελτιώσεις στο gameplay, ανεβασμένη ταχύτητα και χορταστικές προσθήκες, το LotV κατάφερε στη λήξη του ματς να κερδίσει τις εντυπώσεις και να προσφέρει ένα χορταστικό και εθιστικό παιχνίδι.

Αλέξανδρος Μιχαλιτσιάνος