Παιχνίδια του 2015

The end is the beginning is the end έλεγαν κάποτε οι Smashing Pumpkins. Και αν η φράση αυτή σε πρώτη ανάγνωση ερμηνεύεται ως “κάθε τέλος μια αρχή”, εγώ θα επιλέξω την έτερη σημασία, αυτή του συνεχούς χρόνου. Γιατί λίγα πράγματα είναι αυτά που αλλάζουν στην ουσία χρόνο με τον χρόνο. Τα ημερολογιακά έτη υπάρχουν για καθαρά πρακτικούς λόγους στην ζωή μας και ελάχιστα επηρεάζουν την εξέλιξη των πραγμάτων. Κάθε φορά, στο τέλος του ενός και στην αυγή του επόμενου κάνουμε απολογισμούς και δίνουμε κούφιες υποσχέσεις στους εαυτούς μας αλλά η αλήθεια είναι πως τα πράγματα αλλάζουν αργά και από ελάχιστα έως καθόλου.

Η ιστορία θα έπρεπε να μας έχει ήδη διδάξει πως οι αλλαγές έρχονται μέσα από τεράστια χρονικά πλαίσια αλλά η ανθρωπότητα, ως συνήθως, δεν δείχνει να μαθαίνει από τα λάθη της. Κάτι που αποτελεί ταυτόχρονα την απόδειξη αλλά και την αιτία αυτού. Ο χρόνος σαν έννοια λοιπόν, δεν είναι τίποτα περισσότερο από μία ευθεία γραμμή που προσπερνάει τους ημερολογιακούς αιώνες, και μια στις τόσες, δείχνει να ταλαντώνεται προς τα πάνω ή προς τα κάτω, ανάλογα με τα τερτίπια τρισεκατομμυρίων παραγόντων που ο καθένας μπορεί να ονομάζει όπως θέλει. Επομένως, αν μετά από τόσους και τόσους αιώνες η ανθρωπότητα ακόμα παρουσιάζει προ-εφηβική συμπεριφορά, τι τύχη μπορεί να έχει το gaming που μόλις δείχνει να ανοίγει τα μάτια του από την γέννα; Πότε είδαμε ή θα δούμε εκεί κάποια ταλάντωση; Ποιος είναι ο ρόλος και η ευθύνη του καθενός μας σε αυτό το timeline; Δεκάδες, εώς και εκατοντάδες ερωτήματα, που αν ξέραμε την απάντησή τους δεν θα κάναμε εξ αρχής αυτή την κουβέντα.

Και η μόνη αλήθεια που μπορούμε τώρα να ξέρουμε, είναι αυτή που βρίσκεται στη μέση. Στο να παρατηρούμε με σοφία, και να επεμβαίνουμε με τις προσωπικές επιλογές μας εκεί που πρέπει. Ούτε με υποκλίσεις σε κάθε φωτοβολίδα εντυπωσιασμού χωρίς ουσία, αλλά ούτε και με μόνιμη γκρίνια μωρού που αρνείται να παρατήσει την πιπίλα του μεγαλώνοντας.

Η γραμμή του χρόνου για το gaming έχει μπει στις ράγες και εμείς δεν ήμαστε τίποτε άλλο παρά οι βίδες τους. Αν είναι χαλαρές θα ξελασκάρουν, αν τις σφίξεις πολύ θα “πετάξουν”. Αν μάθουμε εμείς από τα λάθη μας, ίσως δώσουμε μια καλή πορεία στο εν λόγω τρένο. Μέχρι τότε όμως, ποιος είπε ότι δεν μπορούμε να απολαύσουμε την διαδρομή. Και κάπου εδώ, τα χρόνια που διανύουμε σπάνε τον κοσμικό τους ρόλο στην ύπαρξη του σύμπαντος κι αρχίζουν να αποκτούν σημασία. Μετατρέποντας τις μέρες, τις ώρες και τα λεπτά σε εμπειρίες. Δημιουργώντας χρονικά πλαίσια μέσα στα οποία ζήσαμε ιστορίες και νοιώσαμε δεκάδες συναισθήματα. Ίσως τελικά αυτός να είναι και ο λόγος ύπαρξης του ημερολογίου, μια μορφή αρχειοθέτησης εμπειριών.

Ας φτιάξω λοιπόν και ‘γω ένα φάκελο με ετικέτα “Τα Αγαπημένα του 2015” κι ας ρίξω μέσα ένα White night, ένα Her Story, ένα Yoshi’s Wooly World, λίγο Hotline Miami 2 και ας ζωγραφίσω στο εξώφυλλο τον ασπρομάλλη Μάγο από το Kaer Morhen που αποφάσισε να ταλαντώσει την δική μου χρονική ευθεία. Και επειδή όπως είπαμε, το σύμπαν έχει το δικό του μεγαλεπήβολο σχέδιο να εκτελέσει και εμάς γραμμένους στα νεφελώματά του, το μόνο που μπορούμε να κάνουμε είναι να ευχηθούμε υγεία, ψυχική και νοητική ισορροπία, και όσο το δυνατόν μεγαλύτερους φακέλους για τις εμπειρίες που έρχονται 2016.

Λάμπρος Δημακόπουλος