Παιχνίδια του 2015

Σε μια χρονιά που αποτελεί την κορωνίδα της τελμάτωσης που χαρακτηρίζει τον χώρο του gaming γενικότερα, είναι δύσκολο να ψάξει κανείς για τις κορυφαίες στιγμές της – και συνάμα ανούσιο. Όταν φτάσει κανείς στο “νήμα” του έτους και γυρίσει να δει την “απόσταση” που διένυσε, τι είναι αυτό που θα ξεχωρίσει από τη μακρόσυρτη διαδρομή του; Ποια σπουδαία κυκλοφορία θα τον κάνει να θυμηθεί μια συγκεκριμένη “στροφή” ή “ανηφόρα”; Υπάρχει κάτι που θα αφήσει το 2015 ως τη χρονιά που στιγμάτισε το gaming με την καλή έννοια; Μάλλον όχι…

Ελλείψει ποιότητας, τα ηχηρά ονόματα του χώρου έφτασαν στο σημείο να δίνουν απλά το παρών. Σκεφτείτε… Είχαμε Call of Duty, Star Wars Battlefront, Assassin’s Creed, Need for Speed κι άλλους πολλούς ονομαστούς τίτλους. Και…; Τι πρόσφεραν όλοι αυτοί πέραν του να φωνάξουν απλά “παρών”; Ελάχιστα εώς τίποτα. Άφησαν την υπογραφή τους στο gaming βιβλίο της ιστορίας όπως ένα σαλιγκάρι αφήνει το ίχνος του στο τσιμέντο: έτοιμο να εξαφανιστεί τελείως με την πρώτη βροχή. Μεσσίες της γενιάς δεν ήρθαν. Παιχνίδια που να στιγματίσουν τις νέες κονσόλες και να τις κάνουν αντικείμενο πόθου αναμένονται λίαν συντόμως. Όλοι και περισσότεροι βρίσκουν gaming καταφύγιο στην προηγούμενη γενιά, περιμένοντας…

Έτσι λοιπόν η μεγαλύτερη απογοήτευση του 2015 είναι ότι δεν υπήρξαν εκπλήξεις. Δεν είχαμε τον τίτλο – ορόσημο που θα σημάνει την ουσιαστική έναρξη της νέας γενιάς. Αν θέλετε, καλά και ντε, να οπτικοποιήσουμε το παραπάνω σε ένα τίτλο μόνο, αυτός θα ήταν το The Order 1886. Ένας – ακόμα – Μεσσίας που απεδείχθη ψευδοπροφήτης. Που συγκέντρωσε hype, αλλά δεν ανταπεξήλθε. Που μάζεψε ελπίδες πάνω του, αλλά τις πήρε μαζί του κι έφυγε για Βραζιλία μαζί με τους υπόλοιπους…

Στον αντίποδα, η μεγαλύτερη έκπληξη είναι ότι δεν υπήρξαν απογοητεύσεις. Πράγμα το οποίο σημαίνει ότι οι προσδοκίες ήταν τόσο κοντά στο μηδέν, ώστε τίποτα δεν είχε την ικανότητα να απογοητεύσει πραγματικά. “Τι είχαμε, τι χάσαμε”, “Μια απ’τα ίδια” και πάει λέγοντας… Όχι, δεν είναι έκπληξη ή καταπληκτική απόδοση των Divinity: Original Sin και Wasteland 2 στις κονσόλες. Μάθαμε να το θεωρούμε δεδομένο, απ’το Diablo III και μετά. Όταν κάποιος δεν έχει προσδοκίες, τότε δε μπορεί να εκπλαγεί ή να απογοητευτεί. Μένει απαθής και περιμένει.

Αναμασάει τις προηγούμενες γενιές και ασχολείται με remasters χρησιμοποιώντας το “υλικό” αυτό για να διατηρήσει το κρυογονικό ύπνο του. Περιμένει να βγει – ξανά – το Final Fantasy VII, μπας και νιώσει όπως τότε. Μήπως ξαναζήσει τέτοιες σπουδαίες στιγμές, αλλά μάταια… Όσες φορές κι αν ξαναδείς μια σπουδαία ταινία δε θα βιώσεις αυτό που ένιωσες όταν πρωτοβγήκε στην εποχή που ανήκει. Περιμένει να βγει το Half Life 3, μπας και κάνει restore σ’εκείνο το save point της ιστορίας και πάρει το gaming το δρόμο που θα ήθελε αυτός. Όμως αυτά δε γίνονται… Απάθεια, λοιπόν, ή αλλιώς, 2015.

Απόστολος Δρέζος