Παιχνίδια του 2015

Το τέλος του 2015 σηματοδοτεί ταυτόχρονα και την είσοδο στον τρίτο χρόνο ζωής της “νέας γενιάς” συστημάτων. Παράλληλα ενδέχεται να σηματοδοτεί και το “σπάσιμο” ενός χρονικού ρεκόρ. Με αυτό εννοώ ότι παρόλο που έχουν περάσει δύο γεμάτα χρόνια ζωής των Xbox One και PS4 (τρία αν συμπεριλάβουμε το Wii U) είναι ακόμα δύσκολο να μην αναφερόμαστε σε αυτές ως η “νέα γενιά”, ενώ σε άλλες περιπτώσεις θα λέγαμε απλά η παρούσα γενιά ή ακόμα πιο απλά “αυτή η γενιά”. Έχω αρχίσει να φλυαρώ όμως… Ναι, αυτή η γενιά μπορεί να έχει ένα πολύ αργό ξεκίνημα και να έχει δημιουργήσει ήδη φοβίες ότι δε θα πάρει ποτέ μπρος ανάλογο με την ομάδα των Wii, Xbox 360 και PS3 όμως αυτό δε σημαίνει πως δεν χάρισε τις στιγμές της και στο 2015. Τέλος η φλυαρία όμως και οι φιλοσοφίες. Ιδού η λίστα (με τυχαία σειρά) των αγαπημένων μου φετινών τίτλων:

Indies. Παρόλο που φέτος ήταν το έτος απόκτησης του Xbox One, στο 2015 τα indies είχαν για δεύτερη συνεχόμενη χρονιά μία ξεχωριστή θέση για μένα. Ως εκ τούτου, πιστεύω ότι αυτή η κατηγορία από μόνη της αξίζει μία ιδιαίτερη αναφορά στα αγαπημένα του 2015. Η αγαπημένη κατηγορία μου αν προτιμάτε. Μία κατηγορία με ποικίλα είδη, που όμως ο κοινός τους παρανομαστής είναι τα σχετικά μικρά budget και οι ολιγομελείς ομάδες ανάπτυξης, που μέσα από τους περιορισμένους πόρους τους καταφέρνουν να βγάζουν διαμάντια που ξεχειλίζουν από το πάθος των δημιουργών. Ορισμένοι από αυτούς είναι τα Hard West, Her Story, Invisible Inc., Crypt of the Necrodancer, Apotheon, Tormentum: Dark Sorrow, Axiom Verge, Armello, Dex, The Swindle, Jotun και Undertale.

Οι παραπάνω τίτλοι ξεχώρισαν για μένα χάρη στην απολαυστική εμπειρία που προσέφεραν και την υψηλή τους ποιότητα ιδίως όσον αφορά το gameplay τους. Κάποιοι ξεχώρισαν για τον ιδιαίτερο εικαστικό τους τομέα, κάποιοι για την επιτυχημένα retro αισθητική τους, άλλοι για τις ευφάνταστες ιδέες τους στο gameplay ενώ όλοι τους είχαν να προσφέρουν μία τρανή απόδειξη για το πάθος που υπάρχει στην indie σκηνή (ναι ναι… υπάρχει και πολύ σκουπίδι, αλλά προτιμώ να επικεντρωθώ στην πραγματική αξία των indies).

Dying Light. Από τα πρώτα μου παιχνίδια του Xbox One και η πρώτη εμπειρία που με έκανε να χαρώ πραγματικά για την είσοδο μου σε αυτήν τη γενιά των συστημάτων. Είναι ίσως πραγματικά από τις λίγες εξαιρέσεις των τίτλων που φαίνεται πως δε θα ήταν πιθανό να κυκλοφορήσουν παράλληλα και στην προηγούμενη γενιά δίχως να χανόταν ένα μεγάλο μέρος της εμπειρίας. Εδώ δεν έχουμε να μιλήσουμε μόνο για textures υψηλής ευκρίνειας αλλά για μεγάλους αριθμούς από αιμοσταγή zombies και ένα ομαλότατο και άκρως λειτουργικό parkour σύστημα περιήγησης που είναι πραγματικά απολαυστικό από την αρχή έως το τέλος.

The Witcher 3: Wild Hunt. Ζούμε σε μία εποχή όπου τα open world έχουν αρχίσει να γίνονται (ή μήπως είναι ήδη) η μεγαλύτερη “κατάρα” των βιντεοπαιχνιδιών. Μπορεί αυτό το είδος να έχει αρχίσει να γίνεται η εύκολη λύση για πολλές εταιρίες όμως οι Πολωνοί αποφάσισαν να βάλουν τα γυαλιά σε πολλούς κολοσσούς. Το Witcher 3 αποτελεί ένα εξαιρετικό δείγμα open world κόσμου που αποφεύγει σε μεγάλο βαθμό την τρομαχτική επαναληψιμότητα που υπάρχει στο είδος. Μπορεί και σε αυτήν την περίπτωση να υπάρχουν δεκάδες ερωτηματικά στον χάρτη όμως η CD Projekt φρόντισε πρωτίστως να γεμίσει τον κόσμο με δεκάδες ενδιαφέροντα side quests κάθε ένα εκ των οποίων προσφέρει τη δική του ξεχωριστή ιστορία. Αποτελεί ένα από τα καλύτερα και πιο προσεγμένα open world RPG και από τους λίγους τίτλους που θα πρότεινα ανεπιφύλακτα σε όλους τους κατόχους των PS4 και Xbox one.

Lisa. Μπορεί το Lisa να κυκλοφόρησε στα τέλη του 2014 όμως εγώ είχα τη χαρά να ασχοληθώ μαζί του στις αρχές του 2015 οπότε και δημοσιεύσαμε το review. Θα μου επιτρέψετε λοιπόν μία μικρή παραχώρηση εδώ ονομάζοντας το Lisa ως μία από τις καλύτερες εμπειρίες που είχα στο 2015. Ο Austin Jorgensen κατάφερε να δημιουργήσει έναν μοναδικά σουρεαλιστικό κόσμο που μπορεί να είναι δομημένος μέσω μίας άκρως μινιμαλιστικής μηχανής γραφικών όμως δεν παύει να δείχνει ολοζώντανος χάρη στην περίσσεια φαντασία που έχει χρησιμοποιηθεί στους δεκάδες εκκεντρικούς χαρακτήρες και στις πάμπολλες μοναδικές περιοχές που απαρτίζουν τον κόσμο του.
 
Αν και η απλοϊκή μηχανή γραφικών του θα αποθαρρύνει πολλούς, όσοι καταφέρουν να προσπεράσουν αυτόν τον σκόπελο θα βρεθούν μπροστά σε μία αξέχαστη ιστορία.

Metal Gear Solid V: Phantom Pain. Μία ιδιάζουσα περίπτωση παιχνιδιού. Το κύκνειο άσμα του Kojima στο franchise του Metal Gear Solid αποτελεί την ίδια στιγμή έναν από τους αγαπημένους μου τίτλους και μία από τις μεγαλύτερες απογοητεύσεις του 2015. Ο λόγος είναι ότι το Phantom Pain είναι εν τέλει ένα δημιούργημα που εκδόθηκε προτού ολοκληρωθεί η ανάπτυξή του, κάτι που είναι εμφανέστατο στο δεύτερο μισό του παιχνιδιού. Τα καλά στοιχεία: εξαιρετική A.I. στις stealth προσεγγίσεις, πολύ καλός οπτικός τομέας με τεράστιο draw distance και ομαλότατο gameplay συνθέτουν ένα παιχνίδι που δεν πρέπει να χάσουν οι λάτρεις των stealth. Από την άλλη πλευρά απογοητεύτικα πλήρως από το φοβερά ημιτελές δεύτερο μισό του παιχνιδιού. Από όπου και αν το πιάσει κανείς φαίνεται πως η Konami είπε απλά στον Kojima “δεν ξέρω τι θα κάνεις αλλά σε ένα μήνα να έχεις τελειώσει”.

Αποστολές που επαναλαμβάνονται στο 100%, χαρακτήρες και σεναριακά νήματα που δεν καταλήγουν πουθενά και μία ανατροπή στο τέλος που φαίνεται πως υπάρχει απλά για να υπάρχει, δημιουργώντας ένα άτσαλο φινάλε σε ένα από τα σημαντικότερα franchises των βιντεοπαιχνιδιών. Ο ορισμός της γλυκόπικρης γεύσης…

Αν και περιόρισα τη λίστα σε πέντε τίτλους (τέσσερις δηλαδή και μία κατηγορία) άξιο αναφοράς πρέπει να είναι το Halo 5: Guardians όπου η 343 Industries κατάφερε να κρατήσει ψηλά τον πήχη και να αποδείξει περίτρανα ότι είναι άξιος συνεχιστής της (πάλαι ποτέ;) Bungie αλλά και το Mad Max, που παρά τις ατέλειές του έχει μία ξεχωριστή θέση στις εμπειρίες μου από την φετινή χρονιά αφού κατάφερε να πετύχει στο 100% την αισθητική των πολυαγαπημένων μου ταινιών.

Τελειώνοντας να ευχηθώ πάνω απ’ όλα ένα 2016 γεμάτο υγεία και ευτυχία σε όλους. Επίσης, μακάρι με το νέο έτος αυτή η γενιά θα μας δείξει πραγματικά ένα άλμα ανάλογο με αυτό που κατάφεραν στην εποχή τους τα αγαπημένα και αλησμόνητα Xbox 360, PS3 και Wii.

Νικόλας Μαρκόγλου