Παιχνίδια του 2015

Πρέπει να παίξω περισσότερα παιχνίδια.

Όχι, δε με πιάνει το άγχος επειδή πλησιάζω στα δεύτερα «–άντα». Δεν είναι ψυχαναλυτικό το ζήτημα. Απλά, έχω κουραστεί λιγουλάκι από τα παιχνίδια των εκατό ωρών που ρουφάνε σα μαύρες τρύπες τον ελεύθερο χρόνο ενός… τριμήνου. Γι αυτό γούσταρα αρκετά και το Rise of the Tomb Raider. Περάστε, σκουπίστε, τελειώσατε που έλεγε και το παλιό διαφημιστικό σποτ. Πρέπει να το κυνηγήσω αυτό, δε γίνεται αλλιώς.

Και καλά όταν τα μεγάλα και χρονοβόρα παιχνίδια είναι επιπέδου Bloodborne. Το βλέπω και το Dark Souls 3, θα την κάνει τη ζημιά για το τριμηνάκι του. Όχι, αυτά τα παιχνίδια δεν είναι πρόβλημα. Το πρόβλημα βρίσκεται σε αυτά που παίζεις, παίζεις και στο τέλος καταλήγεις να έχεις κάνει μία τρύπα στο νερό. Δε θέλω να τα μπλέκω, αυτό είναι σαφές. Δε μπορώ να τρέχω παράλληλες διαδρομές. Να αφήνω το ένα και να πιάνω το άλλο. Απλά, δε μπορώ. Θέλω, οφείλω, όπως θέλετε πέστε το, να αφοσιώνομαι σε αυτό που παίζω. Γι αυτό και δεν έχω καμία αναστολή στο να πετάω στο καλάθι τα παιχνίδια που μου κλέβουν το χρόνο. Όχι όμως όταν προορίζονται για παρουσίαση-review.

Το Fallout 4 θα το σταματούσα στις είκοσι ώρες. Τόσο απλά. Αν ήξερα τι μου επιφυλάσσει η Bethesda, εκεί θα το άφηνα. Το Assassin’s Creed Syndicate το πιο πιθανό είναι να μη το άγγιζα καθόλου. Δε χρειάζεται να επεκταθώ. Μεγάλες απογοητεύσεις που τη μία την ανέμενα (δεν παίζει να έχουν βγάλει πιο βαριεστημένο τίτλο στην Ubisoft) και την άλλη τη συνειδητοποίησα στην πορεία προς μεγάλη μου στενοχώρια. Γιατί ρε Βethesda; Φράγκα έχεις, υλικό έχεις, χρόνο έχεις. Πραγματικά τώρα, χρειάζεσαι τα ξενέρωτα υμνολόγια των ασχέτων παγκοσμίως για να πείσεις τον κόσμο ότι πρέπει να ασχοληθεί με το αστείο σου μεταπυρηνικό Minecraft;

Μία από τα ίδια με το Batman. To ξέχασα σχεδόν αυτό. Άψυχο, άνευρο, ανέμπνευστο και μοιραία απογοητευτικό. Ποσότητα εναντίον ποιότητας. Δε θέλω να τα ξαναθυμάμαι και να τα ξανα-αναλύω. Τελικό Boss Fight με το Batmobile VS εκατό tanks; Γελάμε.

Τα Bloodborne, Witcher 3 και Rise of the Tomb Raider, μου έσωσαν τη χρονιά.
Ο Miyazaki, η Platimum και τα RPG στο kickstarter θα σώσουν το Gaming. Τελεία και παύλα. To Bloodborne είναι ένα άψογο δημιούργημα. ΠΑΙΞΤΕ ΤΟ και μαυρίστε την ψυχούλα σας. Παίξτε το και νιώστε την απόγνωση και το μεγαλείο. Παίξτε το και κοπανίστε τον τοίχο από απελπισία. Παίξτε το και γκρεμίστε την κούπα με τον καφέ ορθωμένοι προς μία κίνηση θριάμβου. Και αν κατά λάθος αφήσετε το skype ανοιχτό, αγνοήστε τις αντιδράσεις του συνομιλητή σας, καθώς αυτός άβολα θα ακούει τους επιθανάτιους ψηφιακούς σας ρόγχους και τις κραυγές προσπάθειας (και τα γαμ*σταυρίδια επίσης). Και αν κάνετε τον κόπο να διαβάσετε και το Shadow over Innsmouth, ανατριχιάστε με το Tribute στον Αρχιερέα των Μεγάλων Παλαιών.

Παίξτε και το Witcher 3. Μη στερήσετε τον εαυτό σας από αυτό το ταξίδι. Οι Πολωνοί δεν κάναν δουλειά απλά για να το λέμε και να νιώθουμε ψαγμένοι. Έκαναν δουλειά με τεράστιο ειδικό βάρος. Μαγευτικό και σαγηνευτικό είναι το Witcher. Απέραντο και ίσως ελαφρώς κουραστικό, αλλά δεν πειράζει. Αξίζει τον κόπο.

Τα περισσότερα καλά δεν τα έχω παίξει. Mad Max, MGSV, Halo, Dying Light, Pillars of Eternity, Starcraft… τι στο καλό κάνω; Καλύτερη οργάνωση από δώ και πέρα. Εκτός κι αν ξανακυλήσω με το DS3.

Kαι μια έκπληξη προς το τέλος. «Πρόλαβα» το Life is Strange. Δεν τα αγαπάω αυτά τα παιχνίδια. Είναι σα να μαζεύτηκαν τα τζιμάνια της οικουμένης και να ζήτησαν επιτακτικά να μπορούν να παίζουν κι αυτά Adventures. Και η απαίτησή τους να ικανοποιήθηκε από έναν μικρό Θεό (TT για παράδειγμα). Αλλά αυτό της Dontnod με έπιασε και δε με άφησε. Τώρα, τι στο καλό μπορεί να βρήκε ένας μαλλιάς μουσάτος Έλληνας χεβιμεταλλάς που παίζει macho RPG στην ιστορία μιάς geeky κοπελίτσας κάπου στο Oregon, που παίζει με το χρόνο και ακούει το Γάλλο (Γάλλος είναι) Χατζηγιάννη (κάτι τέτοιο σε ποιο chill out και ψυχεδέλεια) είναι μέγα μυστήριο. Δε βαριέσαι…