Παιχνίδια του 2015

Λίγα indie, πολύ Nintendo, 5-6 μεγάλες κυκλοφορίες και κάπως έτσι “πήγα ταμείο” τη χρονιά που μας πέρασε. Την ίδια στιγμή, το PC μου θέλει αναβάθμιση ενώ το Backlog στο Steam ολοένα και μειώνεται. Με το κείμενο αυτό όμως δεν θέλω αναφερθώ στο Remaster του Grim Fandango, ούτε στο Halo: MCC αλλά ούτε και στο Nosgoth. Αυτήν την φορά με απασχολούν μονάχα οι τίτλοι που έπαιξα και κυκλοφορήσαν μέσα στο 2015. Είχα την τύχη να παίξω τίτλους που μου άρεσαν και κράτησαν το ενδιαφέρον μου αμείωτο για πολλές ώρες. Το κοινό χαρακτηριστικό τους είναι ο πρωτότυπος σχεδιασμός στο gameplay τους. Άρα στην περίπτωση μου η γκρίνια είναι περιττή.




Ας αρχίσουμε με την πιο προβλέψιμη επιλογή, που δεν είναι άλλη από το The Witcher 3: Wild Hunt. Tα παλικάρια της CD Projekt Red δημιούργησαν έναν μαγευτικό κόσμο, ο οποίος κράτησε συντροφιά πολλές ώρες στους “RPG παίκτες”. Η ιστορία του μαγική, η ατμοσφαίρα σαγηνευτική, ωστόσο οι μηχανισμοί μάχης άκρως βασικοί, σχεδόν απλοϊκοί. Από τις πιο δυνατές στιγμές του παιχνιδιού το Quest του Bloody Baron το οποίο αφήνει άφωνους ακόμα και τους πιο σκληρούς με τον τραγικό επίλογο του. Το δεύτερο Playthrough αναμένεται μέσα στο 2016 ενώ στην λίστα αναμονής βρίσκονται και τα DLCs. 




Σε πλήρη αντίθεση με την σκοτεινή και γεμάτη άγρια θηρία εξοχή της Novigrad, έρχεται ο μάλλινος κόσμος του Yoshi’s Woolly World. Μια από τις πιο ευχάριστες gaming εμπειρίες μου μέσα στο 2015. Μάλιστα, το Yoshi’s Woolly World αποδεικνύει περίτρανα ότι υπάρχουν ακόμα Developers που επιδιώκουν να δημιουργούν παιχνίδια πρωτότυπα, γεμάτα φαντασία και χρώμα. Μπορεί να φαίνεται αθώο σε όψη, ωστόσο τα τελευταία επίπεδα αποδεικνύουν ότι υπάρχει ακόμα τσαγανό στα platformers της Nintendo. Ας όψονται τα Checkpoints, διότι διαφορετικά μάλλον θα έψαχνα για δεύτερο Gamepad. 



Μιας που αναφέρθηκε η Nintendo άξια λόγου είναι τόσο το Super Mario Maker, το οποίο δίνει τη δυνατότητα στον παίκτη να παίζει εσαεί, όσο και το Xenoblade Chronicles X, που μου κράτησε συντροφιά τις τελευταίες ήμερες του 2015. Το τελευταίο μάλιστα αναζωπύρωσε την αγάπη μου για το Wii U, του οποίου το μέλλον όπως όλα δείχνουν προβλέπεται ζοφερό. Α, και να μην ξεχνιόμαστε, το Splatoon μας έχει ταράξει στο δωρεάν DLC. Μέσα σε ένα εξάμηνο διπλασίασε το περιεχόμενο του. 



Αφού ξεμπερδέψαμε λοιπόν με τα γνωστά ονόματα, τώρα ήρθε η ώρα των Outsiders. Ένα από αυτά είναι το  Crypt of the Necrodancer. Ο συγκεκριμένος τίτλος καταφέρνει με τον Roguelike χαρακτήρα του και τη ρυθμική μουσική του να θυμίζει μια πρωτόγονη εποχή για τα videogames, όπου στο επίκεντρο βρισκόταν το Gameplay και όχι η ιστορία ή τα γραφικά. Το ίδιο ακριβώς επιτυγχάνει και το DLC του Shovel Knight με την ονομασία Plague of Shadows. Αν και διανέμεται δωρεάν, σε όσους έχουν αγοράσει το βασικό παιχνίδι, το Plague of Shadows μεταμορφώνει ολοκληρωτικά τον τίτλο, προσδίδοντάς του εντελώς διαφορετικούς μηχανισμούς. Έκτος από τα δυο παραπάνω παιχνίδια, μια άκρως απολαυστική εμπειρία αναμφίβολα ήταν και το Undertale. Ένας τίτλος που θα μπορούσαμε να πούμε ότι κάνει το The Witcher 3 να ζηλεύει τα multiple endings του.

Αυτά για την χρονιά που μας πέρασε. Ελπίζω του χρόνου τέτοιον καιρό  η υπερτιμολόγηση των  DLCs και τα διάφορα προβλήματα της βιομηχανίας να είναι παρελθόν και να δούμε νέο Legacy of Kain από την Square Enix.

Αλέξανδρος Μυρωνίδης